வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலேயே மிகக் கடுமையான இழப்புகளைச் சந்தித்த ஒரு மாணவன், தனது மன உறுதியாலும் மற்றவர்களின் உதவியாலும் கல்வியின் வழியே எப்படி முன்னேறினான் என்பதற்குச் சான்றாக விளங்குகிறார் திருப்பத்தூரைச் சேர்ந்த அருண்கனகராஜ். அகரம் கல்வி அறக்கட்டளையின் 2015-ஆம் ஆண்டு மாணவர் குழுவைச் சார்ந்த இவர், தனது கடந்த கால நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டது மனதை உலுக்கும் அனுபவமாக உள்ளது.
தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் குடும்பச் சூழலும்
திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் பிறந்த அருண்கனகராஜ், அரசுப் பள்ளியில் தனது கல்வியைத் தொடங்கினார். அவருக்கு 10 வயதாக இருந்தபோது, எதிர்பாராத விபத்தில் அவரது தாயார் உயிரிழந்தார். சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்ற நிலையிலும் அவரை மீட்க முடியாமல் போனது. தாயின் மறைவிற்குப் பிறகு, வெளிநாட்டில் பணியாற்றிய தந்தை அவசரமாக ஊருக்குத் திரும்பினார். ஆனால், விதி அவரை விட்டுவிடவில்லை; தாயின் மறைவைத் தொடர்ந்து சில ஆண்டுகளிலேயே, அருண்கனகராஜிற்கு 12 வயது இருக்கும்போது தந்தையும் விபத்தில் காலமானார்.
பெற்றோர் இருவரும் மறைந்த அதே மருத்துவமனையின் அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவு படுக்கையில் இருவரும் உயிரிழந்தது, அந்த இளம் மனதிற்குள் ஆறாத வடுவை ஏற்படுத்தியது. ஒரே ஒரு ஆண் பிள்ளையாக இருந்த அருணுக்கு, அவரது அக்காவே தாயாகவும் தந்தையாகவும் மாறி ஆதரவளித்தார்.
வறுமையுடனான போராட்டம்
பெற்றோரின் மறைவிற்குப் பிறகு, குடும்பச் சொத்துக்களில் ஏற்பட்ட சிக்கல்களால் அவர்கள் சொந்த வீட்டையும் இழந்தனர். சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது, அன்றாடச் செலவுகளுக்காகப் பூந்தோட்டங்களில் வேலை செய்தும், வாழைத் தோட்டங்களில் உழைத்தும் வருமானம் ஈட்ட வேண்டிய சூழல் உருவானது. ரேஷன் கார்டில் கிடைக்கும் அரிசியை நம்பியே அவர்கள் உயிர் வாழ்ந்தனர்.
அக்காவும் தனது கல்வியைத் தொடரப் போராடி, நண்பர்களின் உதவியுடன் ஆங்கில இலக்கியத்தில் இளங்கலை பட்டத்தைப் பெற்றார். பின்னர், ஒரு உறவினரின் உதவியுடன் பி.எட் முடித்து, மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். அந்தச் சிறு தொகை மட்டுமே அந்த முக்குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரமாக இருந்தது.
கல்வி மீதான தீராத ஆசை
பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்து கல்லூரிக்குச் செல்ல வேண்டிய நேரத்தில், அருண்கனகராஜ் பெரும் மன அழுத்தத்திற்கு ஆளானார். ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், திரைச்சீலைக்குக்கூட புடவைகளைப் பயன்படுத்தும் அளவிற்கு வறுமை அவர்களை வாட்டியது. “என்னால் இனி படிக்க முடியாது” என்று தினமும் அழுதுகொண்டிருந்த அவருக்கு, கல்வி என்பது ஒரு எட்டாக்கனியாகத் தெரிந்தது.
பெற்றோர் இருந்தபோது இருந்த ஆசைகள், அவர்கள் மறைந்த பிறகு ஒரு பெரும் வேட்கையாக மாறியது. உதவிக்கு யாரும் இல்லாத நிலையில், தனது கனவுகளைக் كيف பூர்த்தி செய்வது என்ற கேள்விக்கு விடை தெரியாமல் தவித்த இவருக்கு, அகரம் கல்வி அறக்கட்டளை ஒரு புதிய நம்பிக்கையை அளித்தது.
தனிமையில் வளர்ந்தாலும் ஒழுக்கமாகவும், கல்வியில் சிறந்து விளங்கவும் முடியும் என்பதைத் தனது வாழ்க்கையின் மூலம் அருண் நிரூபித்துள்ளார். இன்று அவர் கடந்து வந்த பாதை, இதுபோன்ற சூழலில் இருக்கும் பல மாணவர்களுக்கு உத்வேகமாக அமைந்துள்ளது.
Leave a Reply