கல்வி என்பது சிலருக்கு எளிதாகக் கிடைக்கும் உரிமையாக இருக்கலாம், ஆனால் பலருக்கு அது வாழ்நாள் போராட்டமாக அமைகிறது. திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள ஒரு சிறு கிராமத்தில் பிறந்து, வாழ்க்கையின் ஆரம்பக்கட்டத்திலேயே பெற்றோரை இழந்து, கடும் வறுமையில் வாடிய ஒரு மாணவனின் மனவலியை விவரிக்கும் கதையே அருண்கனகராஜின் வாழ்க்கை.
தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் குடும்பச் சிதைவும்
திருப்பத்தூரில் இருந்து சுமார் 24 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ஒரு குக்கிராமத்தில் அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற மாணவன் அருண். அவரது சிறுவயது நினைவுகள் இழப்புகளால் நிறைந்தவை. பத்து வயதாக இருந்தபோது அவரது தாய் ஒரு விபத்தில் சிக்கி, சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று உயிரிழந்தார். அந்த இழப்பைத் தாங்குவதற்குள், அடுத்த சில ஆண்டுகளிலேயே தந்தை மற்றும் குடும்பப் பொறுப்புகளும் அவரை விட்டு விலகின.
தந்தையும் ஒரு விபத்தில் உயிரிழந்ததையடுத்து, அருணும் அவரது சகோதரிகளும் ஆதரவற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலை மோசமடைந்ததோடு, வசிப்பிட உரிமையிலும் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டன. தாத்தா வழங்கிய நிலத்தில் வீடு கட்டி வாழ்ந்த நிலையிலிருந்தும், சொத்துப் பிரிவினைகளால் அவர்கள் தங்கள் சொந்த வீட்டை இழந்து, உறவினர்களின் আশ্রயத்தை நாட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டனர்.
உழைப்பின் வழியே கல்வியைத் தேடிய நாட்கள்
உறவினர் வீட்டில் தங்கியிருந்த காலங்களில், சிறு வயது அருண் தனது கல்விச் செலவுகளுக்காகவும் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகவும் கடுமையாக உழைத்தார். கனகாமரம் பூத் தோட்டங்களில் பூக்களைப் பறிப்பதன் மூலமும், வாழைத் தோட்டங்களில் எருவை உரமிடுவதன் மூலமும் சொற்ப வருமானத்தைப் ஈட்டினார். அந்த உழைப்பின் மூலம் கிடைத்த பணத்தையும், வாழைக்காய்களையும் கொண்டு தனது வயிற்றையும் கல்வித் தேடலையும் இணைத்துக்கொண்டார்.
அவருடன் இருந்த மூத்த சகோதரி, நண்பர்களின் உதவியால் பி.ஏ ஆங்கில இலக்கியப் படிப்பையும், பின்னர் பி.எட் படிப்பையும் முடித்து மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். அந்தச் சிறு தொகையை வைத்தே குடும்பத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளை அவர்கள் சரி செய்தனர். ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், சகோதரியின் புடவைகளையே திரைச்சீலைகளாகப் பயன்படுத்தும் அளவிற்கு வறுமை அவர்களை வாட்டியது.
கல்வியின் மீதான தீராத ஏக்கம்
பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்த பிறகு, கல்லூரியில் சேர வேண்டும் என்ற तीव्र ஆசை அருணுக்கு இருந்தது. ஆனால், கையில் பணமில்லாத நிலையும், குடும்பச் சூழலும் அவரை மனரீதியாகப் பாதித்தன. “நம்மால் இனி படிக்கவே முடியாது” என்று கண்ணீர் விட்டு அழுத நாட்களே அதிகம். கல்வி என்பது ஒரு விருப்பமாகத் தொடங்கி, பின்னர் அது ஒரு பேராசையாக மாறியது.
தனிமையிலும் ஒழுக்கமாகவும் வளர்ந்த அருண், தனது போராட்டங்களின் உச்சத்தில் அகரம் கல்வி மையத்தின் வழிகாட்டுதலையும் ஆதரவையும் பெற்றார். 2015-ஆம் ஆண்டு விதைப் பிரிவில் சேர்ந்த அவர், இன்று தனது கடந்த காலத் துயரங்களைத் தாண்டி கல்வியின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொண்டு முன்னேறி வருகிறார். வறுமை ஒரு மனிதனின் மன உறுதியை உடைக்கக்கூடும், ஆனால் கல்வி அந்த மன உறுதியை மீண்டும் கட்டமைக்கும் கருவியாக இருப்பதை அருணின் வாழ்க்கை உணர்த்துகிறது.