வாழ்க்கை சில நேரங்களில் எதிர்பாராத இழப்புகளையும், சொல்லொண்ணாத் துயரங்களையும் கொண்டு வரும். ஆனால், அந்தத் தடைகளைத் தகர்த்து கல்வியின் வழியாகவே முன்னேற முடியும் என்பதற்கு திருப்பத்தூரைச் சேர்ந்த அருண் கனகராஜின் வாழ்க்கை ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும். அகரம் அமைப்பின் 2015-ஆம் ஆண்டு மாணவர்களில் ஒருவரான அருணின் பயணம், கண்ணீரிலும் போராட்டத்திலும் உருவானது.
இழப்புகளின் தொடக்கம்
திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற அருண், தனது பத்தாவது வயதில் தாயை இழந்தார். ஒரு விபத்தில் பாதிக்கப்பட்ட அவரது தாய்க்கு சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டும், அவர் உயிர் பிழைக்கவில்லை. தாயின் மறைவு அந்த இளம் மனதிற்குப் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. இதனைத் தொடர்ந்து, வெளிநாட்டில் பணியாற்றிய தந்தை தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு ஊருக்குத் திரும்பினார். ஆனால், விதியின் விளையாட்டால், அருணுக்கு 12 வயது ஆகியபோது அவரும் ஒரு விபத்தில் உயிரிழந்தார்.
பெற்றோர் இருவரும் ஒரே மருத்துவமனையில், ஒரே அவசர சிகிச்சை பிரிவில் சிகிச்சை பெற்று மறைந்த அந்தத் துயரம், அருணையும் அவரது சகோதர சகோதரிகளையும் மனதளவில் நிலைகுலையச் செய்தது. ஆதரவற்ற நிலையில் இருந்த அவர்களை அவரது அக்கா தான் அரவணைத்துப் பார்த்துக் கொண்டார்.
வறுமையும் வாழ்வாதாரப் போராட்டமும்
குடும்பச் சொத்துக்கள் மற்றும் நிலப் பிரிவினைகளால், சொந்த வீடு இருந்தும் அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கியிருந்த அருண் மற்றும் அவரது சகோதரர்கள், அன்றாடச் செலவுகளுக்காகக் கடும் உழைப்பை மேற்கொண்டனர். கனகாம்பரம் பூத் தோட்டங்களில் பூ பறிப்பது, வாழைத் தோட்டங்களில் உரம் இடுவது போன்ற கடினமான வேலைகளைச் செய்து, மிகக் குறைந்த கூலியில் தங்கள் வாழ்க்கையை நகர்த்தினர்.
அருணின் அக்கா தனது கல்வியைத் தொடர நண்பர்களின் உதவியையும், உறவினர்களின் ஆதரவையும் பெற்றார். பி.ஏ ஆங்கில இலக்கியம் மற்றும் பி.எட் படிப்புகளை முடித்த அவர், மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். இருப்பினும், அந்தச் சிறிய வருமானம் குடும்பத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யப் போதுமானதாக இல்லை.
கல்வி எனும் பேராசை
தன்னுடைய 12-ஆம் வகுப்பு படிப்பை முடித்த தருணத்தில், அருண் ஒரு இக்கட்டான மனநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், தையல் செய்த புடவைகளைத் திரையாகக் கட்டி மறைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்த அந்த நாட்கள் அவருக்குப் பெரும் மனவலியை அளித்தன. “நம்மால் இனி படிக்கவே முடியாது” என்று தினமும் அழுத தருணங்கள் அவர் வாழ்க்கையில் ஏராளம்.
ஆயினும், கல்வி மட்டுமே தனது வாழ்க்கையை மாற்றும் என்ற வலுவான நம்பிக்கை அவரிடம் இருந்தது. தாயும் தந்தையும் இருந்தபோது கல்வியின் மீதிருந்த ஆர்வம், அவர்கள் மறைந்த பிறகு ஒரு “பேராசையாகவே” மாறியதாக அருண் குறிப்பிடுகிறார். வசதிகளின்மை ஒருபோதும் கனவுகளின் முடிவல்ல என்பதை உணர்த்தும் வகையில், அகரம் அமைப்பின் வழிகாட்டுதலில் தனது உயர்கல்விப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.
தனிமையில் போராடினாலும், ஒழுக்கமாகவும் உறுதியாகவும் இருந்தால் எத்தகைய சூழலிலும் முன்னேற முடியும் என்பதைத் தனது வாழ்க்கையின் மூலம் அருண் நிரூபித்துள்ளார். இன்று அவர் தனது கல்விப் பயணத்தில் முன்னேறி, மற்றவர்களுக்கு முன்மாதிரியாகத் திகழ்கிறார்.
Leave a Reply