கல்வி என்பது பலருக்கு எளிதாகக் கிடைக்கும் வசதியாக இருக்கலாம், ஆனால் சிலருக்கு அது வாழ்வா சாவா போராட்டமாக இருக்கிறது. திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு குக்கிராமத்தில் பிறந்து, வாழ்க்கையின் ஆரம்பக்காலத்திலேயே பெற்றோரை இழந்து, கடும் வறுமையில் வாடிய அருண் கனகராஜ் என்பவரின் கதை, மனஉறுதிக்கும் கல்வி மீதான தீராத தாகத்திற்கும் ஒரு சான்றாக அமைந்துள்ளது.
தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் குடும்பச் சூழலும்
திருப்பத்தூரிலிருந்து சுமார் 24 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள கிராமத்தில் அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற அருண், தனது பத்தாம் வயதில் தாயை இழந்தார். ஒரு விபத்தில் தாய் உயிரிழந்தது அந்த குடும்பத்திற்கு முதல் பெரும்打击மாக அமைந்தது. அதைத் தொடர்ந்து, வெளிநாட்டில் வேலை பார்த்து வந்த தந்தை நாடு திரும்பிய சில ஆண்டுகளிலேயே, அதே போன்ற ஒரு விபத்தில் உயிரிழந்தார். தாயும் தந்தையும் சிகிச்சை பெற்ற அதே மருத்துவமனையின் அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவில் தந்தையும் மறைந்தது அருணின் வாழ்க்கையில் ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பாகும்.
உறவுகளின் உதவிகளும் வாழ்வாதாரப் போராட்டமும்
பெற்றோரை இழந்த பிறகு, அருணும் அவரது சகோதரிகளும் உறவினர்களின் ஆதரவில் வளர்ந்தனர். சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கியிருந்த போது, அன்றாடச் செலவுகளுக்காக பூந்தோட்டங்களில் வேலை செய்வது, வாழைத்தோட்டங்களில் உரம் போடுவது என மிகச்சிறிய வயதிலேயே உழைக்கத் தொடங்கினார். ரேஷன் கார்டு மூலம் கிடைத்த அரிசியையும், உறவினர்களின் சிறு உதவிகளையும் நம்பியே அவர்கள் வாழ்ந்தனர்.
அருணின் மூத்த சகோதரி தனது கடும் உழைப்பால் ஆங்கில இலக்கியத்தில் இளங்கலை பட்டத்தையும், பின்னர் கல்வியியலில் முதுகலை பட்டத்தையும் முடித்து, மிகக்குறைந்த சம்பளத்தில் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். இவரே குடும்பத்தின் முழுப் பொறுப்பையும் சுமந்தார்.
கல்விக்கான ஏக்கமும் மனப்போராட்டமும்
பன்னிரண்டாம் வகுப்பை முடித்த பிறகு, உயர்கல்வியைத் தொடர அருண் ஆசைப்பட்டார். ஆனால், குடும்பத்தின் நிதிநிலை அவரை நிலைகுலையச் செய்தது. ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், சகோதரியின் புடவைகளைத் திரைச்சீலைகளாகக் கட்டி, மிகக் கடினமான சூழலில் அவர் வாழ்ந்தார். “நம்மால் இனி படிக்கவே முடியாது” என்ற விரக்தியில் தினந்தோறும் கண்ணீர் விட்டு அழுத காலம் அவர் வாழ்க்கையில் இருந்தது.
பணம் இல்லாத காரணத்தால் உயர்கல்வி வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டால், அது தனது வாழ்நாள் கனவைச் சிதைத்துவிடும் என்ற அச்சம் அவருக்குள் இருந்தது. இந்த இக்கட்டான சூழலில் தான் அவருக்குக் கல்வி உதவி திட்டங்கள் ஒரு நம்பிக்கைக் கதிராகத் தென்பட்டன.
மாற்றத்திற்கான தொடக்கம்
தனியான போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, அகரம் திட்டத்தின் கீழ் இணைந்ததன் மூலம் அருணுக்குக் கல்வியின் மீதான நம்பிக்கை மீண்டும் பிறந்தது. பெற்றோரின் அன்பு கிடைக்காத இடத்திலும், சக நண்பர்களிடமும் ஆசிரியர்களிடமும் அந்தப் பாசத்தை அவர் கண்டெடுத்தார். வறுமையை ஒரு தடையாகக் கருதாமல், அதை ஒரு உந்து சக்தியாக மாற்றி, தனது வாழ்க்கையை முன்னேற்றிக் கொள்ளும் முயற்சியில் அவர் தற்போது ஈடுபட்டுள்ளார்.
Leave a Reply