வாழ்க்கை சில நேரங்களில் எதிர்பாராத வலிகளைத் தந்து மனிதர்களைக்考验 செய்யும். குறிப்பாக, சிறுவயதிலேயே பெற்றோரையும், பாதுகாப்பையும் இழந்து வறுமையின் பிடியில் சிக்கியவர்களுக்கு கல்வி என்பது ஒரு எட்டாக்கனியாகத் தெரியும். அத்தகைய போராட்டங்களுக்கு இடையிலும் கல்வியின் மீதி இருந்த தீராத ஆசையால் இன்று முன்னேறி வரும் அருண் கனகராஜின் வாழ்க்கை வரலாறு, பலருக்கு உத்வேகத்தைத் தருவதாக அமைந்துள்ளது.
தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் குடும்பச் சூழலும்
திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற மாணவர் அருண் கனகராஜ். தொடக்கத்தில் மகிழ்ச்சியான குடும்பச் சூழலில் வளர்ந்த அவருக்கு, 10 வயதாக இருந்தபோது அம்மா எதிர்பாராத விபத்தில் உயிரிழந்தார். சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று அவர் மறைந்த அந்தத் தருணம், அருணின் வாழ்வில் முதல் அதிர்ச்சியாக அமைந்தது. தந்தையார் வெளிநாட்டில் பணியாற்றிய நிலையில், தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு தாயகம் திரும்பிய அவர், குடும்பப் பொறுப்புகளைக் கவனித்தாலும், சில காலத்திலேயே அவரும் விபத்தில் உயிரிழந்தார்.
தாய் மற்றும் தந்தை என இரு pillars-களையும் ஒரே மருத்துவமனையின் அவசர சிகிச்சை பிரிவில், ஒரே படுக்கையில் இழந்த அந்த வலி அருணின் மனதை ஆழமாகப் பாதித்தது. ஆதரவற்ற நிலையில் இருந்த அருணையும், அவரது தங்கையையும் அவரது அக்கா தான் அரவணைத்து வளர்த்தார். சொந்த வீடு இல்லாத சூழலில், உறவினர்களின் ஆதரவுடன் அவர்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தனர்.
வறுமையின் பிடியில் ஒரு மாணவனின் போராட்டம்
பெற்றோரின் மறைவுக்குப் பிறகு, அருண் மற்றும் அவரது சகோதர சகோதரிகள் சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கிப் படித்தனர். கல்வித் தேவைகளுக்காகவும், சிறு செலவுகளுக்காகவும் அருண் கடுமையாக உழைத்தார். கனகாமரம் பூத் தோட்டங்களில் பூ பறிப்பது, வாழைத் தோட்டங்களில் உரம் இடுவது என அன்றாடத் தேவைகளுக்காகக் கடினமான வேலைகளைச் செய்து வந்தார். ரேஷன் கார்டை நம்பியே அவர்கள் உணவுத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தனர்.
அக்காவும் இக்கட்டான சூழலில் கல்வியைத் தொடர்ந்தார். நண்பர்களின் உதவியாலும், மாமாவின் ஆதரவாலும் பி.ஏ ஆங்கில இலக்கியம் மற்றும் பி.எட் படிப்புகளை முடித்து, மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். தனது தம்பியின் படிப்பிற்கும், குடும்பப் பராமரிப்பிற்கும் அந்தச் சிறு தொகையை வைத்துக்கொண்டு அவர் போராடினார்.
கல்வி மீதான தீராத 갈망
பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்து கல்லூரியில் சேரும் தருணத்தில், அருண் தனது வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய மன அழுத்தத்தை எதிர்கொண்டார். ஜன்னல் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், வெளியுலகத்தின் விமர்சனங்களுக்கு மத்தியிலும், “நம்மால் இனி படிக்க முடியாதுதோ?” என்ற எண்ணம் அவரை வாட்டியது. தினமும் கண்ணீர் விட்டு அழுத அவர், கல்வி என்பது தனக்கு ஒரு பேராசையாக மாறிவிட்டதாகக் கருதினார்.
இருப்பினும், அந்தத் துயரங்களுக்கு மத்தியிலும் கல்வியின் மீதான ஆர்வம் அவரைத் தொடர்ந்தது. தனது குடும்பச் சூழலைத் தாண்டி, ஒரு மனிதனாக முன்னேற வேண்டும் என்ற வைராக்கியம் அவருக்குள் இருந்தது. இத்தகைய சூழலில் அவருக்குக் கிடைத்த ஆதரவும், வழிகாட்டுதலும் அவரை மீண்டும் கல்விப் பாதையில் பயணிக்க வைத்தது.
தற்போது அகரம் நிறுவனத்தின் வழிகாட்டலில் தனது கல்வியைத் தொடரும் அருண், வறுமையும் இழப்புகளும் ஒரு மனிதனின் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்துவிட முடியாது என்பதைத் தனது வாழ்க்கையின் மூலம் நிரூபித்து வருகிறார்.
Leave a Reply