பெற்றோரை இழந்த துயரம்; கல்வியால் மீண்ட அருண் கனகராஜின் வாழ்க்கைப் போராட்டம்

வாழ்க்கையின் மிகச்சிறிய பருவத்திலேயே பெற்றோரை இழந்து, வறுமையின் பிடியில் சிக்கிய ஒரு மாணவன், கல்வியின் மீதிருந்த தீராத ஆவலால் எப்படித் தன்னை மீட்டெடுத்தான் என்பதே அருண் கனகராஜின் கதை. திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு குக்கிராமத்தில் அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற அருண், இன்று தனது போராட்டங்களை மற்றவர்களுக்கு ஒரு பாடமாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறான்.

தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் மனவலிகளும்

அருணின் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியான நாட்களைத் தொடர்ந்த சில ஆண்டுகளில் பெரும் சோகங்கள் நிகழ்ந்தன. பத்து வயதில் ஏற்பட்ட விபத்தில் தனது தாயை இழந்த அருண், சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று அவர் மறைந்த செய்தியை அறிந்தபோது முதல்முறையாக சென்னை நகரைச் சென்றடைந்தான். தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு வெளிநாட்டிலிருந்து தாயகம் திரும்பிய தந்தை, குடும்பத்தைக் கவனித்து வந்தார். ஆனால், விதி மீண்டும் விளையாடியது; அருணுக்கு 12 வயதாகும் போது தந்தையும் விபத்தில் உயிரிழந்தார். தாயும் தந்தையும் ஒரே மருத்துவமனையின் அவசர சிகிச்சை பிரிவில், ஒரே படுக்கையில் சிகிச்சை பெற்று மறைந்த அந்தத் தருணங்கள் அருணின் மனதில் ஆறாத வடுக்களை ஏற்படுத்தின.

குடும்ப உறவுகளின் பிரிவும் வறுமையும்

பெற்றோரின் மறைவுக்குப் பிறகு, அருணும் அவனது அக்கா மற்றும் தங்கையும் ஆதரவற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். உறவினர்களின் உதவியால் தற்காலிகமாகச் சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கியிருந்தனர். இருப்பினும், காலப்போக்கில் குடும்ப உறவுகளில் விரிசல் ஏற்பட்டது. சொந்தமாக இருந்த வீடு மற்றும் நிலங்கள் மற்ற உறவினர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டு, அவர்கள் தங்கள் சொந்த வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, அவர்கள் எதிர்கொண்ட சவால்கள் மிகக் கடுமையானவை.

சிறு வயதிலேயே உழைக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்ட அருண், கனகாம்பரம் தோட்டங்களில் பூக்கள் பறிப்பதன் மூலமும், வாழைத் தோட்டங்களில் வேலை செய்வதன் மூலமும் சொற்ப வருமானம் ஈட்டினான். அந்த வருமானத்தைக் கொண்டு தனது அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்துகொண்டான். ரேஷன் கார்டில் கிடைக்கும் அரிசியே அவர்களின் முக்கிய உணவாக இருந்தது.

கல்வியின் மீதான தீராத ஆசை

பெற்றோரின் மிகப்பெரிய ஆசை அவர்கள் பிள்ளைகள் நன்றாகப் படிக்க வேண்டும் என்பதாக இருந்தது. அருணின் அக்கா, நண்பர்களின் உதவியாலும், உறவினர்களின் ஆதரவாலும் பி.ஏ (ஆங்கில இலக்கியம்) மற்றும் பி.எட் படிப்புகளை முடித்து, மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் ஆசிரியர் பணியில் சேர்ந்தார். இருப்பினும், அந்த வருமானம் குடும்பத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யப் போதுமானதாக இல்லை.

தங்கையைத் தாங்கியபடி, ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், கதவுகளுக்குப் பதில் புடவைகளைக் கட்டித் திரைச்சீலைகளாகப் பயன்படுத்திய சூழலில் அருண் வளர்ந்தான். 12-ஆம் வகுப்பு முடித்து கல்லூரிக்குச் செல்லும் தருணத்தில், “நம்மால் இனி படிக்க முடியுமா?” என்ற கேள்வி அவனைத் தூங்கவிடாமல் செய்தது. கல்வி என்பது அவனுக்கு வெறும் படிப்பாக இல்லாமல், வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடிய ஒரே வழியாகத் தெரிந்தது. படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் ஒரு பேராசையாக மாறிய தருணங்களில், கண்ணீருடன் பல இரவுகளைக் கழித்திருக்கிறான் அருண்.

மீண்டெழுந்த வாழ்க்கை

தனிமையையும், வறுமையையும் எதிர்த்துப் போராடிய அருண், பின்னர் கல்வி வாய்ப்புகளைத் தேடிச் சென்றபோது புதிய நண்பர்களின் நட்பும், வழிகாட்டுதல்களும் கிடைத்தன. பெற்றோரின் இடத்தை நிரப்பக்கூடிய அன்பு அவனுக்கு நண்பர்கள் மூலமாகவும், அவர்களின் பெற்றோர்கள் மூலமாகவும் கிடைத்தது. இன்று அகரம் போன்ற அமைப்புகளின் வழிகாட்டுதலில் தனது வாழ்க்கையை முன்னேற்றி வரும் அருண், கல்வியின் வலிமையையும், விடாமுயற்சியின் அவசியத்தையும் தனது வாழ்க்கையின் மூலம் நிரூபித்து வருகிறான்.

#lifestory #education #tamilnadu #inspiration #agaram #student