இழப்புகளின் நிழலில் ஒரு சிறுவனின் போராட்டம்
கல்வி என்பது சிலருக்கு எளிதாகக் கிடைக்கிறது, ஆனால் சிலருக்கு அது ஒரு பெரும் போராட்டமாக அமைகிறது. திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய குக்கிராமத்தில் பிறந்த அருண் கனகராஜ் என்பவரின் வாழ்க்கை வரலாறு இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும். அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற அருணின் வாழ்வில் மகிழ்ச்சி நிறைந்த நாட்கள் மிகக் குறுகிய காலமே நீடித்தன.
பத்து வயதிலிருந்தபோது ஏற்பட்ட ஒரு விபத்தில் தனது தாயை இழந்த அருண், சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் தனது தாயின் கடைசி நிமிடங்களைக் கண்டார். தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு, வெளிநாட்டில் பணியாற்றிவிட்டுத் தாயின் உடல்நிலையைக் கவனித்துக் கொள்ள வந்த தந்தையும், சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு விபத்தில் காலமானார். ஒரே ஒரு ஆண் குழந்தையாக இருந்த அருணுக்கு, அவரது அக்கா மற்றும் தங்கை மட்டுமே ஆதரவாக இருந்தனர்.
குடும்ப உறவுகளும் சமூக சவால்களும்
பெற்றோரின் மறைவுக்குப் பிறகு, குடும்ப சொத்துக்கள் மற்றும் உறவுகளுடனான சுமைகளைக் கையாள்வது அருண் மற்றும் அவரது உடன்பிறந்தவர்களுக்குப் பெரும் சவாலாக அமைந்தது. தாத்தா வழங்கிய நிலத்தில் வீடு கட்டப்பட்டிருந்தாலும், குடும்பப் பிரிவினையால் அந்த வீட்டின் மீதான உரிமையை இழந்தனர். சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது, சிறு வயதுவிலேயே தனது அடிப்படைத் தேவைகளுக்காக உழைக்க வேண்டிய சூழல் அவருக்கு ஏற்பட்டது.
கனகாமரம் பூ தோட்டங்களில் வேலை செய்தும், வாழைத்தோட்டங்களில் உரம் இடும் பணிகளில் ஈடுபட்டும் சிறுதொகையை ஈட்டினார் அருண். அந்த வருமானம் மற்றும் அரசாங்க ரேஷன் கார்டு மூலமான அரிசி உதவி மட்டுமே அவரது குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரமாக இருந்தது. இக்கட்டான சூழலிலும், அவரது அக்கா தனது நண்பர்களின் உதவியுடன் பி.ஏ ஆங்கில இலக்கியப் படிப்பையும், பின்னர் பி.எட் படிப்பையும் முடித்து ஒரு ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார்.
கல்வியின் மீதான தீராத 갈ாவும் ஏக்கமும்
பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்த நிலையில், கல்லூரிப் படிப்பிற்கான கட்டணத்தைச் செலுத்த வழியில்லாமல் அருண் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானார். ஜன்னல் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், அக்காவின் புடவையால் திரைச்சீலை கட்டி, உலகத்தோடு போராடிய அந்த நாட்களை அவர் நினைவு கூர்கிறார். “நம்மால் இனி படிக்க முடியாது என்று தினமும் அழுவேன்” என்று தனது மனவலியைப் பகிரும் அருண், கல்வியின் மீது கொண்டிருந்த தீராத ஆசையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
பெற்றோர் இல்லாத ஏக்கமும், சமூகத்தின் அங்கீகரிக்கப்படாத பார்வைகளும் அவரை வாட்டினாலும், கல்வியின் மூலம் மட்டுமே தனது வாழ்க்கையை மேம்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கையை அவர் கைவிடவில்லை. இத்தகைய இக்கட்டான நிலையில் இருக்கும் மாணவர்களுக்கு ஆதரவாகவும், அவர்களின் கல்வித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவும் அகரம் போன்ற அமைப்புகளின் ഇടപെடல்கள் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
தனிமையில் வளர்ந்தாலும், ஒழுக்கத்தையும் கல்வியையும் முன்னிறுத்தி முன்னேற முடியும் என்பதை அருணின் வாழ்க்கை உணர்த்துகிறது. வறுமை ஒரு தடைக்கல்லாக இருந்தாலும், சரியான வழிகாட்டுதலும் ஆதரவும் கிடைக்கும்போது எத்தகைய கடினமான சூழலையும் கடந்து மாணவர்கள் சாதிக்க முடியும் என்பது இந்த அனுபவப் பகிர்வின் மூலம் தெளிவாகிறது.

Leave a Reply