திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் பிறந்து, வாழ்க்கையின் மிக இளைய பருவத்திலேயே பெற்றோரை இழந்து, கடும் வறுமையிலும் கல்வி ஒன்றையே நம்பிக்கையாகக் கொண்டு போராடிய ஒரு இளைஞனின் கதை இது. அகரம் நிறுவனத்தின் 2015-ஆம் ஆண்டு விதை திட்டத்தில் இணைந்த அருண்கனகராஜ், தனது கடந்த கால நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டபோது பலரது மனதை உருக்கியுள்ளார்.
தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் குடும்பச் சூழலும்
அருண்கனகராஜின் வாழ்க்கை ஆரம்பத்தில் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது. ஆனால், அவருக்குப் பத்து வயதாக இருந்தபோது ஏற்பட்ட ஒரு விபத்தில் அவரது தாயார் உயிரிழந்தார். சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்ற நிலையில் அவர் மறைந்தார். இதைத் தொடர்ந்து, வெளிநாட்டில் பணியாற்றிவிட்டுத் திரும்பிய அவரது தந்தை, குடும்பப் பொறுப்புகளை ஏற்றார். இருப்பினும், துரதிர்ஷ்டவசமாக அவருக்கு 12 வயதாக இருந்தபோது, தந்தையும் விபத்தில் காலமானார்.
தாயார் மறைந்த அதே மருத்துவமனையில், அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவில் தந்தையும் சிகிச்சை பெற்று உயிரிழந்தது அருணின் மனதில் ஆழமான வடுவை ஏற்படுத்தியது. பெற்றோரை இழந்த நிலையில், அவருக்கும் அவரது தங்கச்சிக்கும் ஆதரவாக நின்றது அவரது அக்கா மட்டுமே. உறவினர்களின் உதவியுடன் அவர்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தனர்.
உழைப்பால் கிடைத்த கல்வி
பெற்றோரின் மறைவுக்குப் பிறகு, அவர்கள் தங்கியிருந்த வீட்டின் நிலம் மற்றும் சொத்துக்களில் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டன. இதனால் அவர்கள் தனது சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்க நேர்ந்தது. அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகவும், சிறு செலவுகளுக்காகவும் அருண் கடுமையாக உழைத்தார். கனகாமரம் பூந்தோட்டத்தில் பூக்கள் பறித்ததும், வாழைத் தோட்டங்களில் உரமிடும் பணிகளில் ஈடுபட்டதுமாகத் தனது நாட்களைக் கழித்தார். அந்த உழைப்பின் மூலம் கிடைத்த சில ரூபாய்களும், வாழைக்காய்களுமே அவரது அன்றாடத் தேவைகளை நிறைவு செய்தன.
அவரது அக்கா, நண்பர்களின் உதவியுடன் பி.ஏ (ஆங்கில இலக்கியம்) மற்றும் பி.எட் படிப்புகளை முடித்து, மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். தனது தம்பியின் கல்விக்காக அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் குறிப்பிடத்தக்கவை.
கண்ணீரும் கல்வி ஏக்கமும்
பன்னிரண்டாம் வகுப்பை முடித்த பிறகு, அருணின் குடும்பம் மீண்டும் சொந்த வீட்டிற்கு மாறியது. ஆனால் அந்த வீடு மிகவும் வசதியற்றதாக இருந்தது. ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத அந்த வீட்டில், அக்காவின் புடவைகளையே திரையாகக் கட்டி மறைப்பிலிருந்தனர். கல்லூரியில் சேருவதற்கான கட்டணத்தை எவ்வாறு செலுத்துவது என்ற கவலையில் அருண் தினமும் கண்ணீர் விட்டு அழுதிருக்கின்றார்.
“நம்மால் இனி படிக்க முடியாது” என்ற எண்ணம் அவரை வாட்டியது. இருப்பினும், படிக்க வேண்டும் என்ற தீராத ஆசை அவருக்குள் இருந்தது. பெற்றோரின் மறைவு அவருக்குப் பெரிய இழப்பாக இருந்தாலும், அவரைப் பையனாகப் பார்த்த நண்பர்களின் குடும்பங்கள் அவருக்கு மனவலிமையை அளித்தன.
தற்போது அகரம் நிறுவனத்தின் ஆதரவோடு தனது கல்விப் பயணத்தைத் தொடரும் அருண்கனகராஜ், ஒழுக்கமும் கல்வியும் இருந்தால் எந்தவொரு கடினமான சூழலிலிருந்தும் மீண்டு வர முடியும் என்பதைத் தனது வாழ்க்கையின் மூலம் நிரூபித்து வருகிறார்.
