வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத இழப்புகளும், கடும் வறுமையும் ஒரு மனிதனை மனரீதியாக எவ்வளவு பாதிக்கும் என்பதற்கு திருப்பத்தூரைச் சேர்ந்த அருண் கனகராஜின் வாழ்க்கை ஒரு சான்றாகும். அகரம் அறக்கட்டளையின் 2015 ஆம் ஆண்டு மாணவரான இவர், தனது இளமைக் காலத்திலேயே பெற்றோர் இருவரையும் இழந்து, வாழ்க்கையின் கடினமான பாடங்களை மிக இளம் வயதிலேயே கற்றவர்.
தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் மன அழுத்தமும்
திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள ஒரு குக்கிராமத்தில் அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற அருண், தனது பத்தாவது வயதில் தாயை இழந்தார். ஒரு விபத்து காரணமாக சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்ற அவரது தாய், சிகிச்சை பலனளிக்காமல் காலமானார். தாயின் மறைவைத் தொடர்ந்து, வெளிநாட்டில் பணியாற்றி வந்த தந்தை விரைந்து ஊருக்குத் திரும்பினார். ஆனால், விதி விளையாட்டினால் அருணுக்கு 12 வயதாகும் போது, அவருக்கும் விபத்து ஏற்பட்டு உயிரிழந்தார். வியத்தகு விதமாக, தாயார் சிகிச்சை பெற்ற அதே மருத்துவமனையின் அவசர சிகிச்சை பிரிவில், அதே படுக்கையில் தந்தையும் சிகிச்சை பெற்று உயிரிழந்தது அருணின் வாழ்வில் சொல்ல முடியாத துயரத்தைத் தந்தது.
குடும்பப் பொறுப்பும் வாழ்வாதாரப் போராட்டமும்
தந்தை மறைவுக்குப் பிறகு, அருணும் அவரது தங்கைയും மூத்த அக்காவின் அரவணைப்பில் வளர்ந்தனர். சொந்த வீடு என்று ஒன்று இல்லாத நிலையில், தாத்தா வழங்கிய நிலத்தில் கட்டப்பட்ட வீட்டில் அவர்கள் வசித்தனர். எனினும், குடும்பச் சூழலால் அந்த வீட்டின் நில உரிமையில் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டன. அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகவும், சிறு செலவுகளுக்காகவும் அருண் கடும் உழைப்பை மேற்கொண்டார். கனகாம்பரம் பூ பறிப்பதன் மூலமும், வாழைத் தோட்டங்களில் உரமிடுவதன் மூலமும் கிடைக்கும் சொற்பத் தொகையை வைத்துத் தனது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொண்டார்.
கல்வியின் மீதான தீராத ஏக்கம்
பள்ளிப் படிப்பை அரசுப் பள்ளியிலேயே தொடர்ந்த அருண், தனது அக்காவின் உதவியால் வாழ்க்கையை நகர்த்தினார். அவரது அக்கா பி.ஏ ஆங்கில இலக்கியம் மற்றும் பி.எட் படிப்புகளை முடித்து, மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். அந்தச் சிறு தொகையை வைத்துக்கொண்டு, ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில் அவர்கள் வாழ்ந்தனர்.privacy இல்லாத சூழலில், புடவைகளைக் கொண்டு திரைகளை அமைத்துத் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டனர்.
பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்து கல்லூரிக்குச் செல்ல வேண்டிய தருணத்தில், பொருளாதார நெருக்கடி அவரை முற்றிலுமாக வாட்டியது. “நம்மால் மேற்கொண்டு படிக்கவே முடியாது” என்று தினமும் கண்ணீர் விட்டு அழுத தருணங்கள் ஏராளம். கல்வியின் மீது இருந்த தீராத ஆசையும், அதை அடைய முடியாத சூழலும் அவருக்குள் பெரும் மனப்போராட்டத்தை ஏற்படுத்தியது.
தன்னம்பிக்கையும் மாற்றமும்
உறவினர்களிடம் எதிர்பார்த்த ஆதரவு கிடைக்காதபோது, தன்னம்பிக்கையோடு வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளத் தொடங்கிய அருண், கல்வி மட்டுமே தனது வாழ்க்கையை மாற்றும் என்று நம்பினார். அந்த நம்பிக்கையே அவரை அகரம் அறக்கட்டளையின் வழிகாட்டுதலுக்கு அழைத்துச் சென்றது. பெற்றோர் இல்லாத குறையைத் தனது நண்பர்களின் அன்பிலும், வழிகாட்டல்களிலும் கண்டெடுத்த அவர், வறுமையை ஒரு தடையாகக் கருதாமல் முன்னேறத் தீர்மானித்தார்.
Leave a Reply