வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலேயே பெற்றோரை இழந்து, வறுமையின் பிடியில் சிக்கிய ஒரு மாணவன், கல்வியின் மூலமாகவே தனது வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்ள முயன்ற கதை பலருக்குப் பாடமாக அமையும். திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு குக்கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அருண் கனகராஜ், இன்று கல்வியின் முக்கியத்துவத்தைப் போற்றிப் பேசும் நிலைக்கு வந்திருக்கிறார்.
தொடர்ச்சியான இழப்புகள் தந்த மன உளைச்சல்
அருண் கனகராஜ் தனது இளமைக் காலத்தில் சந்தித்த இழப்புகள் சொல்லொண்ணாத அளவிற்கும் கொடுமையானவை. அவருக்கு 10 வயது இருக்கும்போது, ஒரு விபத்தில் அவரது தாயார் உயிரிழந்தார். சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்ற நிலையில் அவர் மறைந்தபோது, அருண் முதன்முதலாக அந்த நகருக்குச் சென்றார். தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு, வெளிநாட்டிலிருந்து தாயகம் திரும்பிய தந்தை, குடும்பத்தைக் கவனித்துக் கொண்டார். இருப்பினும், அடுத்த சில ஆண்டுகளிலேயே விதியோ அல்லது விபத்தோ அவரைவும் பிரித்தது. அருணுக்கு 12 வயது என்ற சிறு வயதிலேயே தந்தையும் ஒரு விபத்தில் உயிரிழந்தார்.
குறிப்பிடத்தக்கது என்னவென்றால், தாயார் சிகிச்சை பெற்று உயிரிழந்த அதே மருத்துவமனையில், அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவில் தந்தை சிகிச்சை பெற்று உயிரிழந்தது அருணின் மனதில் ஆறாத வடுவை ஏற்படுத்தியது. ஆதரவற்ற நிலையில் அருணும் அவரது சகோதர சகோதரிகளும் оказались.
உறவுகளின் உதவி மற்றும் கடின உழைப்பு
பெற்றோரின் மறைவுக்குப் பிறகு, அருணின் அக்கா தனது தம்பிகளையும் தங்கச்சியையும் அரவணைத்து வழிநடத்தினார். குடும்பச் சூழ்நிலை மிகவும் மோசமடைந்த நிலையில், உறவினர்களின் ஆதரவுடன் அரசுப் பள்ளியில் கல்வியைத் தொடர்ந்தார் அருண். சிறு வயதுக்குத் தேவையான அடிப்படைத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய, பூத்தோட்டங்களில் வேலை செய்தும், வாழைத் தோட்டங்களில் உரமிடும் பணிகளில் ஈடுபட்டும் வருமானம் ஈட்டினார்.
அருணின் அக்காவிற்கு நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் வழங்கிய கல்வி உதவியால் ஆங்கில இலக்கியத்தில் இளங்கலை பட்டமும், பி.எட் படிப்பும் முடிந்தது. பின்னர் மாதம் 3,000 ரூபாய் ஊதியத்தில் பணியில் சேர்ந்த அவர், தனது தம்பியின் கல்வியை உறுதி செய்யப் போராடினார்.
கல்வி கனவும் மனப்போராட்டமும்
பன்னிரண்டாம் வகுப்பை முடித்த நிலையில், அருண் தனது வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான கட்டத்தைக் கண்டார். தங்குவதற்கு வசதியான வீடு இல்லை; ஜன்னல்கள் இல்லாத வீட்டில் திரைகளைத் தைத்து மறைக்க வேண்டிய சூழல். “நம்மால் இனி படிக்கவே முடியாது” என்று தினமும் கண்ணீர் விட்டு அழுத தருணங்கள் பல.
கல்வியின் மீது அவருக்கு இருந்த அதீத ஆசை, வறுமையின் காரணமாக ஒரு பேராசையாகத் தெரிந்தது. யாரிடம் உதவி கேட்பது, எங்கு விண்ணப்பிப்பது என்று தெரியாமல் தவித்த அந்த நேரத்தில், கல்வி அவருக்கு மட்டுமே ஒரே தீர்வாகத் தெரிந்தது. ஆதரவற்ற நிலையில் இருந்தும், ஒழுக்கமாகவும் உறுதியாகவும் கல்வி கற்றால் மட்டுமே வாழ்வில் முன்னேற முடியும் என்பதை அருண் உணர்ந்தார்.
இன்று அகரம் அமைப்பின் உதவியுடன் தனது கல்வியைத் தொடரும் அருண், தன்னைப் போன்ற சூழலில் இருக்கும் மாணவர்களுக்கு ஒரு நம்பிக்கையாகத் திகழ்கிறார். உறவுகளின் புறக்கணிப்பும், வறுமையின் அழுத்தமும் ஒரு மனிதனை உடைக்கலாம், ஆனால் கல்வியின் மீதான தீராத காதல் அவரை மீண்டும் எழுப்பும் என்பதற்கு அருணின் வாழ்க்கையே சாட்சி.
Leave a Reply