வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் இழந்த ஒரு சிறுவனுக்கு, கல்வி மட்டுமே மீளும் ஒரே வழியாக அமைகிறது. திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய குக்கிராமத்தில் பிறந்து, கடும் வறுமையிலும், மனவலிகளிலும் போராடிய அருண் கனகராஜின் வாழ்க்கைப் பயணம், இன்று ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டும் ஒரு உத்வேகக் கதையாக மாறியுள்ளது. ‘நம்மால் இனி படிக்க முடியாது’ என்று கண்ணீர் விட்டு அழுத ஒரு மாணவன், எப்படித் தன் இலக்கை அடைந்தார் என்பதே இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் மற்றும் நெகிழ்ச்சியான உண்மைக்கதை.
- பெயர்: அருண் கனகராஜ்
- ஊர்: திருப்பத்தூர் மாவட்ட குக்கிராமம்
- பயிற்சி: அகரம் 2015 விதை பேட்ச்
- சவால்: பெற்றோர் இழப்பு மற்றும் கடும் வறுமை
திடீரென உதிர்ந்த குடும்பத் தூண்கள்
அருண் கனகராஜின் ஆரம்பகால வாழ்க்கை மகிழ்ச்சிகரமாகவே இருந்தது. ஆனால், அவருக்கு 10 வயதாக இருந்தபோது எதிர்பாராத விபத்தில் அவரது தாய் உயிரிழந்தார். சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்ற நிலையில் அவர் மறைந்த போது, அருண் முதன்முறையாக சென்னையைச் சென்றடைந்தார். தந்தையை நம்பியிருந்த அருணுக்கு, அடுத்த சில ஆண்டுகளில் மீண்டும் ஒரு பேரிடி காத்திருந்தது. தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு மனமுடைந்த தந்தையும் விபத்தில் உயிரிழந்தார். அதிர்ச்சியூட்டும் விஷயம் என்னவென்றால், அவரது தாயார் சிகிச்சை பெற்ற அதே மருத்துவமனையின் அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவுப் படுக்கையில் அவர்த் தந்தையும் உயிர் நீத்தார்.
பெற்றோர் இருவரும் மறைந்த பிறகு, அருண் மற்றும் அவரது சகோதர சகோதரிகள் ஆதரவற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். உறவினர்களின் உதவி மற்றும் சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கியிருந்த காலங்கள் போராட்டமாகவே அமைந்தன. தமிழ்நாட்டின் ग्रामीण மாணவர்களின் கல்விச் சூழல் குறித்துப் பேசும் போது, இத்தகைய குடும்பச் சூழல்கள் மாணவர்களின் மனநலனை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பது இங்கே தெளிவாகத் தெரிகிறது.
வறுமையுடனான போராட்டும் கல்வியின் மீதான தாகமும்
தன்னுடைய சிறுவயதுத் தேவைகளுக்காகவும், அன்றாடச் செலவுகளுக்காகவும் அருண் மிகக் கடினமாக உழைத்தார். கனகாமரம் பூ தோட்டங்களில் பூ பறித்ததற்கும், வாழைத்தோட்டங்களில் ஏர் உழுவதற்கு உதவியதற்கும் மிகக் குறைந்த கூலியே கிடைத்தது. சில நேரங்களில் கிடைக்கும் வாழைக்காய்களைக் கொண்டே அவர்கள் உயிர் பிழைத்தனர். ரேஷன் கார்டு மூலம் கிடைத்த அரிசியே அவர்களின் பசிக்கு மருந்தானது.
படிப்பின் மீதான ஆர்வம் அருணிடம் அதிகமாக இருந்தது. ஆனால், வசதியற்ற சூழல் அவரை மனரீதியாக உந்தியது. தனது அக்காவின் உதவியிலும், நண்பர்களின் ஆதரவிலும் கல்வி பயின்றாலும், 12-ஆம் வகுப்பு முடிந்த நிலையில் கல்லூரிக்குச் செல்வதற்கான கட்டணம் ஒரு பெரும் கேள்விகுறியாக இருந்தது. ஜன்னல் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், அக்காவின் புடவையைத் திரைச்சீலையாகக் கட்டி, வெளிஉலகப் பார்வைகளிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொண்ட அந்த நாட்கள் அருணின் நினைவில் இப்போதும் பசுமையாக உள்ளன. ‘படிக்க வேண்டும்’ என்ற ஆசை, ஒரு கட்டத்தில் ‘படிக்க முடியுமா?’ என்ற ஏக்கமாகவும், பின்னர் அது ஒரு பேராசையாகவும் மாறியது.
அகரம் அமைப்பின் வருகையும் மாற்றமும்
முடங்கிக் கிடந்த அருணின் வாழ்க்கையில் ஒரு வெளிச்சமாகத் தென்பட்டது அகரம் நிறுவனம். 2015-ஆம் ஆண்டு ‘விதை’ பேட்ச் மாணவனாக அருண் இணைந்தார். கல்விக்கான நிதி உதவி மட்டுமல்லாது, மனரீதியான ஊக்கமும் அவருக்குக் கிடைத்தது. தனிமையில் வாடிய ஒரு சிறுவனுக்கு, நண்பர்கள் ஒரு குடும்பமாக மாறி ஆதரவளித்தார்கள். கல்வி உதவி திட்டங்கள் மூலம் அடித்தட்டு மாணவர்களின் வாழ்க்கை மாறும் என்பதற்கு அருணின் வளர்ச்சி ஒரு சிறந்த உதாரணம்.
தற்போது அருண் தனது வாழ்க்கையைத் தானே வழிநடத்தக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். ஒழுக்கமான வளர்ப்பும், விடாமுயற்சியும் இருந்தால், பெற்றோரின் ஆதரவு இல்லாமலே ஒரு மாணவன் உயர்ந்த நிலையை அடைய முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்துள்ளார்.
இந்தக் கதை நமக்கு உணர்த்தும் பாடம்
அருணின் போராட்டம் என்பது வெறும் வறுமையின் கதை அல்ல; அது மன உறுதியின் கதை. சமூகத்தில் விளிம்பு நிலையில் இருக்கும் மாணவர்கள், முறையான வழிகாட்டுதலும் சிறு உதவியும் கிடைத்தால் எத்தகைய சாதனைகளைப் புரிய முடியும் என்பதை இது காட்டுகிறது. கல்வி என்பது வெறும் பட்டம் பெறுவது மட்டுமல்ல, அது ஒரு மனிதனைச் சமூகத்தின் அடிமட்டத்திலிருந்து உயர்த்தி நிறுத்தும் ஒரு கருவி என்பதை அருண் உணர்ந்துள்ளார்.
எதிர்காலத்தில், தன்னைப்போலவே கல்வி denied செய்யப்பட்ட பல மாணவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற லட்சியத்துடன் அருண் பயணிக்கிறார். அவரது இந்த பயணம் பலருக்கு ஒரு பாடமாகவும், உத்வேகமாகவும் அமையும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
– இந்தத் தகவல்கள் அருண் கனகராஜின் சுயசரிதை மற்றும் அகரம் மாணவர்களின் அனுபவப் பகிர்வுகளின் அடிப்படையில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.
Leave a Reply