இந்தியாவின் தேசிய பாதுகாப்பு என்பது ஒரு சிக்கலான அடுக்குமுறை அமைப்பாகும். பொதுவாகப் பொதுமக்கள் இந்திய ராணுவத்தையும், சிஆர்பிஎஃப் (CRPF) போன்ற துணை ராணுவப் படைகளையும் ஒன்றாகவே கருதுகின்றனர். ஆனால், இவற்றுக்கு இடையே செயல்பாடுகள், பயிற்சிகள் மற்றும் கட்டுப்பாட்டு அமைச்சகங்களில் மிகப்பெரிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. நாட்டின் எல்லைகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், உள்நாட்டு அமைதியை நிலைநாட்டுவதற்கும் வெவ்வேறு படைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
- இந்திய ராணுவம்: வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் எல்லைப் பாதுகாப்பு.
- சிஆர்பிஎஃப்: உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு மற்றும் சட்ட ஒழுங்கு பராமரிப்பு.
- கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு: பாதுகாப்பு அமைச்சகம் vs உள்துறை அமைச்சகம்.
- பயிற்சி முறை: போர் காலப் பயிற்சி vs கலவரக் கட்டுப்பாட்டுப் பயிற்சி.
வெளிநாட்டு அச்சுறுத்தல்களும் সশস্ত্র படைகளும்
இந்தியாவின் இறையாண்மையை நிலைநாட்டவும், வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ளவும் ‘ஆர்மட் ஃபோர்சஸ்’ (Armed Forces) எனப்படும் সশস্ত্র படைகள் செயல்படுகின்றன. இதில் இந்திய ராணுவம் (Indian Army), இந்தியக் கப்பல்படை (Indian Navy) மற்றும் இந்திய விமானப்படை (Indian Air Force) ஆகிய மூன்றும் அடங்கும்.
குறிப்பாக, மேற்கு எல்லையில் பாகிஸ்தான், வடக்கே சீனா மற்றும் கிழக்கில் வங்கதேசம் போன்ற நாடுகளின் எல்லைகளில் நிலவும் பதற்றங்களைக் கையாள இந்தப் படைகள் மட்டுமே அதிகாரம் பெற்றவை. இவர்களின் முதன்மையான நோக்கம் போர் காலங்களில் எதிரிகளை எதிர்கொள்வதும், நாட்டின் நிலப்பரப்பு, கடல் மற்றும் வான்வெளிப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதும் ஆகும். இந்த மூன்று படைகளும் நேரடியாக நாட்டின் பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் (Ministry of Defence) கீழ் இயங்குகின்றன.
உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு மற்றும் துணை ராணுவப் படைகளின் பங்கு
இந்தியா போன்ற ஒரு பன்முகத்தன்மை கொண்ட நாட்டில், உள்நாட்டிலேயே பல்வேறு சர்ச்சைகளும் சட்ட ஒழுங்கு பிரச்சனைகளும் ஏற்படுவது இயல்பு. இதை எதிர்கொள்ளும் பணியே துணை ராணுவப் படைகளின் (Paramilitary Forces) கைகளில் உள்ளது. மாநில போலீஸாரால் ஒரு கலவரத்தையோ அல்லது வன்முறையையோ கட்டுப்படுத்த முடியாத சூழலில், மத்திய அரசு தனது சிறப்புப் படைகளை அனுப்பி வைக்கும்.
இதில் மிக முக்கியமானது சென்ட்ரல் ரிசர்வ் போலீஸ் ஃபோர்ஸ் (CRPF) ஆகும். இது ஒரு ‘பாராமிலிட்டரி’ அமைப்பு. அதாவது ராணுவத்தைப் போன்ற பயிற்சியும் வசதிகளும் கொண்டிருப்பார்கள், ஆனால் இவர்கள் ராணுவ வீரர்கள் அல்ல. இவர்களுடன் பிஎஸ்எஃப் (BSF), ஐடிபிபி (ITBP) மற்றும் எஸ்எஸ்பி (SSB) ஆகிய படைகளும் இணைந்து செயல்படுகின்றன. இவை அனைத்தும் உள்துறை அமைச்சகத்தின் (Ministry of Home Affairs) கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் அமைப்புகளாகும். மேலும், விமான நிலையங்கள் மற்றும் அணு மின் நிலையங்கள் போன்ற முக்கிய இடங்களைப் பாதுகாக்க சிஐஎஸ்எஃப் (CISF) தனிக்குழுவாக இயங்குகிறது.
சிறப்புப் படைகளும் தற்காலிகக் குழுக்களும்
சில நேரங்களில் குறிப்பிட்ட ஒரு குற்றவாளியைப் பிடிக்கவோ அல்லது பயங்கரவாதத் தாக்குதலைத் தடுக்கவோ சிறப்புப் படைகள் உருவாக்கப்படும். இதற்குச் சிறந்த உதாரணம் நேஷனல் செக்யூரிட்டி கார்ட்ஸ் (NSG) ஆகும். இவர்கள் விஐபிக்களின் பாதுகாப்பிலும், தீவிரவாதத் தாக்குதல்களை முறியடிவதிலும் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்கள். இவர்களது குழுவில் ராணுவ அதிகாரிகள் மற்றும் போலீஸ் அதிகாரிகள் இருவரும் இணைந்திருப்பார்கள்.
வரலாற்று ரீதியாகப் பார்த்தால், வீரப்பனைப் பிடிப்பதற்கு ஜெயலலிதா ஆட்சிக் காலத்தில் ஐஐ தேவாரம் தலைமையில் ஒரு சிறப்புப் படை உருவாக்கப்பட்டது. இதில் மாநில போலீஸ், உளவுத்துறை மற்றும் கர்நாடகா போலீஸ் எனப் பல பிரிவுகள் இணைந்து செயல்பட்டன. இலக்கு எட்டப்பட்டவுடன் அந்தப் படை கலைக்கப்பட்டது. இது போன்ற தற்காலிகக் குழுக்கள் குறிப்பிட்ட செயல்பாட்டிற்காக மட்டுமே உருவாக்கப்படும்.
ஏன் இந்த வேறுபாடு அவசியம்?
ராணுவப் படைகள் போர் முறையிலான தாக்குதல்களை எதிர்கொள்ளப் பயிற்சியளிக்கப்பட்டவர்கள். அவர்களை உள்நாட்டு கலவரங்களுக்குப் பயன்படுத்தினால், அது மிகப்பெரிய மனித உரிமை மீறல்களுக்கும் பதற்றத்திற்கும் வழிவகுக்கும். மாறாக, சிஆர்பிஎஃப் போன்ற படைகள் கூட்ட நெரிசலைக் கட்டுப்படுத்துவதிலும், சட்ட ஒழுங்கைப் பராமரிப்பதிலும் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்கள். எனவே, நாட்டின் அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய இந்த இருமுனைப் பாதுகாப்பு முறை அவசியமாகிறது.
எதிர்காலத்தில் எல்லைப் பாதுகாப்பு மற்றும் உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பிற்கு இடையே இன்னும் ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடுகள் (Integrated Command) வரக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதன் மூலம் தகவல் பரிமாற்றம் விரைவாகி, நாட்டின் பாதுகாப்பு மேலும் வலுப்படும் எனத் தெரிகிறது.
தகவல் ஆதாரம்: கர்னல் முருகானந்தத்தின் பாதுகாப்பு விழிப்புணர்வுத் தொடர்.
Leave a Reply