சமீப காலங்களில் நாட்டின் எல்லைப் பாதுகாப்பு மற்றும் உள்நாட்டு சட்ட ஒழுங்கு குறித்த விவாதங்கள் சமூக வலைதளங்களில் அதிகரித்துள்ள நிலையில், தமிழ்நாடு செய்திகள் மற்றும் தேசிய பாதுகாப்புப் பிரிவுகளில் பலருக்கும் ஒரு அடிப்படை குழப்பம் உள்ளது. இந்திய ராணுவத்திற்கும், சிஆர்பிஎஃப் போன்ற துணை ராணுவப் படைகளுக்கும் இடையே உள்ள உண்மையான வேறுபாடுகள் என்ன? யார் யாருக்குக் கீழ் இயங்குகிறார்கள்? என்பதை விரிவாகப் பார்ப்போம்.
- இந்திய ராணுவம்: எல்லைக்கு வெளியே வரும் வெளிநாட்டு அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்வது.
- துணை ராணுவம்: நாட்டின் உட்புற சட்ட ஒழுங்கு மற்றும் உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வது.
- கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு: ராணுவம் பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் கீழும், சிஆர்பிஎஃப் உள்துறை அமைச்சகத்தின் கீழும் இயங்குகின்றன.
எல்லைப் பாதுகாப்பும் ஆயுதம் தாங்கிய படைகளும் (Armed Forces)
இந்தியாவின் இறையாண்மையைப் பாதுகாப்பதில் இந்திய ராணுவம் (Indian Army), இந்தியக் கப்பற்படை (Indian Navy) மற்றும் இந்திய விமானப்படை (Indian Air Force) ஆகிய மூன்று பிரிவுகளும் மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. இவை மூன்றையும் ஒருங்கிணைத்து ‘ஆயுதம் தாங்கிய படைகள்’ (Armed Forces) என்று அழைப்பார்கள். இவர்களின் முதன்மைப் பணி, எல்லைக்கு அப்பால் இருந்து வரும் அச்சுறுத்தல்களை முறியடிப்பது ஆகும்.
குறிப்பாக, மேற்கு எல்லையில் பாகிஸ்தான், வடக்கில் சீனா மற்றும் கிழக்கில் வங்கதேசம் போன்ற நாடுகளிலிருந்து ஏற்படும் ராணுவ ஆக்கிரமிப்புகள் மற்றும் அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ளவே இந்த மூன்று படைகளும் தயார் நிலையில் உள்ளன. இவர்கள் நேரடியாக பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் கீழ் இயங்கி, நாட்டின் வெளி எல்லைகளைக் காக்கின்றனர்.
உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பும் துணை ராணுவ அமைப்புகளும்
ஒரு நாட்டின் வெளி எல்லைகளைக் காப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு முக்கியமானது உள்நாட்டு சட்ட ஒழுங்கைப் பராமரிப்பது. இந்தியா போன்ற பன்முகத்தன்மை கொண்ட நாட்டில், மாநில போலீஸால் கட்டுப்படுத்த முடியாத கலவரங்கள் அல்லது தீவிரவாத அச்சுறுத்தல்கள் ஏற்படும் போது மத்திய அரசின் துணை ராணுவப் படைகள் (Paramilitary Forces) களமிறங்குகின்றன.
இங்குதான் சிஆர்பிஎஃப் (CRPF – Central Reserve Police Force) போன்ற அமைப்புகளின் பங்கு தொடங்குகிறது. இவர்கள் மிலிட்டரி கிடையாது, மாறாக ‘பாராமிலிட்டரி’ (Paramilitary) எனப்படும் துணை ராணுவ அமைப்பு ஆவர். இவர்களுடன் பிஎஸ்எஃப் (BSF – Border Security Force), ஐடிபிபி (ITBP – Indo-Tibetan Border Police) மற்றும் எஸ்எஸ்பி (SSB – Sashastra Seema Bal) ஆகிய படைகளும் அடங்கும். இவை அனைத்தும் உள்துறை அமைச்சகத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்குகின்றன.
சிறப்புப் பாதுகாப்புப் படைகளின் செயல்பாடுகள்
மத்திய தொழில் பாதுகாப்புப் படை (CISF) என்பது முற்றிலும் மாறுபட்ட செயல்பாட்டைக் கொண்டது. சென்னை துறைமுகம், விமான நிலையங்கள், அணு மின் நிலையங்கள் மற்றும் உயர் நீதிமன்றங்கள் போன்ற மிக முக்கியமான உள்கட்டமைப்புகளைப் பாதுகாப்பதே இவர்களின் முக்கியப் பணியாகும். மக்கள் நடமாட்டம் அதிகம் உள்ள இடங்களில் இவர்களை நாம் அதிகம் காணலாம்.
மேலும், தீவிரமான பயங்கரவாத அச்சுறுத்தல்கள் அல்லது விஐபிக்களின் பாதுகாப்புக்காக தேசிய பாதுகாப்புப் படை (NSG – National Security Guard) உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் ராணுவ அதிகாரிகளும், போலீஸ் அதிகாரிகளும் இணைந்து பணியாற்றுவார்கள். குறிப்பிட்ட ஒரு நடவடிக்கைக்குப் பிறகு (உதாரணமாக வீரப்பனைப் பிடித்த অপারেশন) இந்த சிறப்புப் படைகள் கலைக்கப்படும் அல்லது மறுசீரமைக்கப்படும்.
ஏன் இந்த வேறுபாடு அவசியம்?
இந்தக் கட்டமைப்பு இந்தியா போன்ற ஒரு பெரிய நாட்டிற்கு மிகவும் அவசியமானது. ராணுவத்தைப் பயன்படுத்தினால் அது போர்ச் சூழலாகவோ அல்லது சர்வதேசப் பிரச்சனையாகவோ மாறக்கூடும். ஆனால், துணை ராணுவப் படைகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் உள்நாட்டுப் பிரச்சனைகளைச் சட்ட ரீதியாகக் கையாள முடியும். ராணுவம் என்பது ‘போர்’ புரிவதற்காக உருவாக்கப்பட்டது, துணை ராணுவம் என்பது ‘பாதுகாப்பை’ உறுதி செய்ய உருவாக்கப்பட்டது.
வருங்காலத்தில், நவீன தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் ட்ரோன் தாக்குதல்களை எதிர்கொள்ள இந்த இரண்டு பிரிவுகளும் இணைந்து செயல்படும் ஒருங்கிணைந்த கட்டளைத் தலைமையகம் (Integrated Command) வலுப்படுத்தப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
தகவல் ஆதாரம்: கர்னல் முருகானந்தத்தின் பாதுகாப்புப் பாடங்கள் மற்றும் அரசு வழிகாட்டுதல்கள்.
Leave a Reply