என்னோட பேரு அருண் கனகராஜ். நான் அகரம் 2015 விதை பேட்ச். திருப்பத்தூர் பக்கம் 24 கிமீ தள்ளி இருக்கிற ஒரு குக்கிராமம் தான் என்னுடைய ஊர். அந்த கிராமத்தில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் படித்து வளர்ந்த பையன் தான் நான். என் கூட பிறந்தவர்கள் ஒரு அக்கா, ஒரு தங்கச்சி இருக்கிறார்கள்.
பெற்றோர் இழப்பும் கடினமான தொடக்கமும்
என்னுடைய 10 வயசுல அம்மா ஒரு விபத்து ஏற்பட்டது. அவருக்கு நிறைய ட்ரீட்மெண்ட் செய்து ரொம்பவே செலவு செய்தோம். ஆனாலுமே ட்ரீட்மெண்ட் பண்ண முடியாமல், சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் இறந்துட்டாங்க. நான் முதல் முதலா சென்னை வந்ததே அப்போது தான். அப்பா வெளிநாட்டுக்கு 3 மாசம் தான் ஆச்சு. ஆனால் அம்மா திடீரென இறந்துட்டதால உடனே இங்கே வந்துட்டாரு. அவர் கொஞ்சம் மது குடிப்பாரு. ஊர்லேயே கிடைக்கிற வேலைய பாத்துட்டு இங்கேயே இருந்துட்டாரு. என்னோட 12 வயசுல அவரும் ஒரு விபத்துல இறந்துட்டாரு.
அக்காவின் துணையும் தனிமைப் போராட்டமும்
நான் பையன் ஒரே ஒரு பையன்தான். இருந்தாலும் எனக்கு மேல என் அக்கா இருந்தாள். அதனால், என்னோட பாதி பாரத்தை என் அக்காதான் சுமந்துட்டு இருந்தா. அவளோடு அரவணைப்பிலும் அடைக்களத்திலும் நானும் என் தங்கச்சியும் இருந்தோம். எங்களுக்கு சொந்த வீடு கிடையாது.
எங்க அப்பா வீட்டில் பெரியவர் என்பதால் எங்க பரம்பரை வீட்ட எங்களுக்கு தாத்தா கொடுத்துட்டாரு. அம்மாவுக்கு விபத்து ஆகுறவரைக்கும் எல்லாமே சந்தோஷமா தான் போயிட்டு இருந்துச்சு. எது கேட்டாலும் நினைச்ச நேரத்தில் கிடைக்கும், எது கேட்டாலும் நமக்கு கிடைக்கும் என்ற ஒரு நம்பிக்கை இருக்கும். அம்மா இறந்ததுக்கு பிறகு எல்லாமே இல்லாம போன ஆயிடுச்சு.
சித்தப்பா வீட்டில் இருந்து வெளியேற்றம்
நாங்க மறுபடியும் அதே கவர்மென்ட் ஸ்கூல்ல கண்டினியூ பண்ணோம். சித்தப்பா வீட்ல தங்கிதான் படிச்சிட்டு இருந்தோம். சின்ன சின்ன செலவுக்கு எல்லாம், கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் பூ எடுக்க போவோம் ஒரு கிலோக்கு 5,6 ரூபாய் கொடுப்பாங்க. அப்புறம் வாழைத்தோட்டத்துக்கு எல்லாம் எருவரைக்கு போவோம். அங்க போனா காசும் கொடுப்பாங்க, வாழைக்காயயும் ஒரு சீப்பு கொடுத்து அனுப்புவாங்க.
நம்மளால் எந்த பிரச்சனையும் அவங்களுக்குள்ள வரக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டு நாங்களா விலகிட்டோம். சித்தப்பா எங்களுக்கு அப்பாவா இருக்கமாட்டாரான்னு நிறைய நாள் ஏங்கியிருக்கேன். அவர் கட்டி பிடிக்கெ மாட்டாரான்னு ஏங்கி இருக்கேன். அவர் தொட்டு பேச மாட்டாரான்னு ஏங்கி இருக்கேன்.
படிப்பின் மீதான பேராசை
12வது முடிச்சிட்டு காலேஜ் போற நேரத்தில், நாங்க தனியா வந்துட்டோம். அக்காவுக்கு 3,000 ரூ தான் சம்பளம், வீட்டில் ஜன்னல் கூட கிடையாது. அந்த ஜன்னலுக்கு எல்லாம் கூட அக்காவோட புடவையதான் தச்சு ஸ்கிரீன் மாதிரி போட்டோம். ரோட்டோரமே இருக்கற வீடு, யாரு எந்த நேரத்துல எந்த மாதிரி பார்ப்பாங்கன்னு தெரியாது. நிறைய பேர் அந்த மாதிரி வித்தியாசமான பார்வையிலும் பார்த்துருக்காங்க.
இந்த மாதிரி சமயத்தில் காலேஜ் யார் படிக்க வைப்பாங்க, பீஸ் யார் கட்டுவாங்க என்று யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். நான் ரொம்ப ஃபீல் பண்ணி தினமும் அழுவேன். நம்மளால இதுக்கு மேல படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன். எனக்கு படிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை. எனக்கு அம்மா இருந்த வரைக்கும் இது படிக்கணும் அது படிக்கணும்னு ஆசை இருந்துச்சு அதுக்கப்புறம் எனக்கு படிக்கணும்ன்றதே ஒரு பேராசை ஆயிடுச்சு.
