என்னோட பேரு அருண் கனகராஜ். நான் அகரம் 2015 விதை பேட்ச் மாணவன். திருப்பத்தூர் பக்கம் 24 கிமீ தள்ளி இருக்கிற ஒரு குக்கிராமம் தான் என்னுடைய ஊர். அந்த கிராமத்தில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் படித்து வளர்ந்த பையன் நான். என் கூட பிறந்தவர்கள் ஒரு அக்கா, ஒரு தங்கச்சி இருக்கிறார்கள்.
பெற்றோர் இழப்பின் சோகம்
என்னுடைய 10 வயசுல அம்மா ஒரு விபத்து ஏற்பட்டது. அவருக்கு நிறைய ட்ரீட்மெண்ட் செய்து ரொம்பவே செலவு செய்தோம். ஆனாலுமே ட்ரீட்மெண்ட் பண்ண முடியாமல், சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் இறந்துட்டாங்க. நான் முதல் முதலா சென்னை வந்ததே அப்போது தான்.
அப்பா வெளிநாட்டுக்கு 3 மாசம் தான் ஆச்சு. ஆனால் அம்மா திடீரென இறந்துட்டதால உடனே இங்கே வந்துட்டாரு. அவர் கொஞ்சம் மது குடிப்பாரு. ஊர்லேயே கிடைக்கிற வேலைய பாத்துட்டு இங்கேயே இருந்துட்டாரு. என்னோட 12 வயசுல அவரும் ஒரு விபத்துல இறந்துட்டாரு.
நான் பையன் ஒரே ஒரு பையன்தான். இருந்தாலும் எனக்கு மேல என் அக்கா இருந்தாள். அதனால், என்னோட பாதி பாரத்தை என் அக்காதான் சுமந்துட்டு இருந்தா. அவளோடு அரவணைப்பிலும் அடைக்களத்திலும் நானும் என் தங்கச்சியும் இருந்தோம்.
வீடு இழந்த வாழ்க்கை
எங்களுக்கு சொந்த வீடு கிடையாது. எங்க அப்பா வீட்டில் பெரியவர் என்பதால் எங்க பரம்பரை வீட்ட எங்களுக்கு தாத்தா கொடுத்துட்டாரு. அம்மாவுக்கு விபத்து ஆகுறவரைக்கும் எல்லாமே சந்தோஷமா தான் போயிட்டு இருந்துச்சு. அம்மா இறந்ததுக்கு பிறகு எல்லாமே இல்லாம போன ஆயிடுச்சு.
நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டோட நிலம், எங்க சித்தாப்புவுக்கு பங்கு போயிடுச்சு. அதனால், அந்த வீடு எங்களுக்கு சொந்தமில்லாத மாதிரி ஆயிடுச்சு. அதன் பிறகு, எங்க ஊர்ல ஒரு வீடு கட்டுறதுக்காக எங்க தாத்தா நிலம் கொடுத்திருந்தாரு. அந்த இடத்திலதான் எங்க அம்மா எங்க அப்பாவை வெளிநட்டுக்கு அனுப்பி அவங்க நகை எல்லாம் வச்சு வீடு கட்ட ஆரம்பிச்சாங்க.
சித்தப்பா வீட்டில் வாழ்க்கை
நான் 2வது படிக்கும்போதே வீடு கட்ட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. வீடு கட்ட ஆரம்பிச்சு 4வது படிக்கும்போது சுவர் எழுப்பி மோல்டிங் போட்டுட்டாங்க. அந்த வீட்டில் ஒரு வருசம் எங்க அம்மா குடி இருந்தாங்க. அப்போது, எங்க ஊரு டவுனில் பிரைட் ரைஸ் கடை மாதிரி வச்சிருந்தோம். அந்த வீட்ல இருக்கும்போதுதான் அம்மாவுக்கு ஆக்சிடென்ட் ஆச்சு. அதுக்கப்புறம் அதே வீட்லதான் அப்பாவும் எங்களை பாத்துக்கிட்டாரு. அக்காவை சமைக்கவிடாமல் அப்பா தான் சமைப்பாரு.
அம்மா இறந்ததுக்கு அப்புறம் அப்பா இருக்காருன்ற ஒரு தைரியத்துல இருந்தோம். ஒரு வருஷத்திலயே அவரும் தவறிட்டாருன்னும்போது எங்க 4 மாமாக்களும், பசங்களை எப்படியாச்சு பார்த்துக்கோங்கன்னு சொல்லிட்டு எங்க அப்பாவோட தம்பிகிட்ட எங்க மூணு பேரையும் ஒப்படைச்சிட்டு எங்க அப்பாவோ இறந்த சடங்கை முடிச்சிட்டு கிளம்பிட்டாங்க.
கல்வியின் மீதான தாகம்
சித்தப்பா வீட்ல தங்கிதான் படிச்சிட்டு இருந்தோம். சின்ன சின்ன செலவுக்கு எல்லாம், கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் பூ எடுக்க போவோம் ஒரு கிலோக்கு 5,6 ரூபாய் கொடுப்பாங்க. அப்புறம் வாழைத்தோட்டத்துக்கு எல்லாம் எருவரைக்கு போவோம். அங்க போனா காசும் கொடுப்பாங்க, வாழைக்காயயும் ஒரு சீப்பு கொடுத்து அனுப்புவாங்க. அந்த காயை எடுத்துட்டு வந்து சமைச்சு சாப்பிட்டுருக்கோம்.
அம்மா அப்பா பேரோட ரேஷன் கார்டு இருந்துச்சு, அத வச்சு தான் அரிசி வாங்கி சாப்பிட்டு இருந்தோம். ஆரம்பத்தில் அக்காவுக்கு காலேஜ் பீஸை சித்தப்பா கட்டுனாரு, அதற்கு அப்புறம் அவர் கட்ட முடியாது என்று சொன்னதுக்கு பிறகு அவளோட பிரண்ட்ஸ் கட்டிருக்காங்க. இப்படி எல்லோருடைய உதவி மூலமாக அவ பிஏ இங்கிலிஷ் லிட்டரேச்சர் முடிச்சா.
தனியே வந்து சந்தித்த போராட்டம்
12வது முடிச்சிட்டு காலேஜ் போற நேரத்தில், நாங்க தனியா வந்துட்டோம். அக்காவுக்கு 3,000 ரூ தான் சம்பளம், வீட்டில் ஜன்னல் கூட கிடையாது. அந்த ஜன்னலுக்கு எல்லாம் கூட அக்காவோட புடவையதான் தச்சு ஸ்கிரீன் மாதிரி போட்டோம். ரோட்டோரமே இருக்கற வீடு, யாரு எந்த நேரத்துல எந்த மாதிரி பார்ப்பாங்கன்னு தெரியாது.
“நம்மளால இதுக்கு மேல படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன். எனக்கு படிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை. எனக்கு அம்மா இருந்த வரைக்கும் இது படிக்கணும் அது படிக்கணும்னு ஆசை இருந்துச்சு, அதுக்கப்புறம் எனக்கு படிக்கணும்ன்றதே ஒரு பேராசை ஆயிடுச்சு” என்கிறார் அருண்.
வெற்றி நோக்கிய பயணம்
சித்தப்பா வீட்ல இருந்து வெளிய வந்து எங்க வீட்ல தங்கி நாங்க சர்வை பண்ண ஆரம்பிச்சோமோ அன்னைக்குதான் சர்வைவல்னா என்னன்றத கத்துக்கிட்டோம். தனியா இந்த உலகத்துல அம்மா அப்பா இல்லாட்டியும் ஒரு பசங்க ஒழுக்கமா வளர முடியும். பசங்க இந்த மாதிரி நல்லா படிச்சு நல்ல நிலைமைக்கு போக முடியும்ன்றது தெரிஞ்சுக்கிட்டோம்.
இன்று அருண் அகரம் அறக்கட்டளையின் உதவியுடன் தனது கல்வியை தொடர்கிறார். பல சவால்களை தாண்டி வந்த அவர், விடாமுயற்சியால் இலக்கை அடைய முடியும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறார்.