வாழ்க்கையின் ஆரம்பக்காலத்திலேயே பெற்றோரை இழந்து, சொல்லொணாத் துயரங்களையும் வறுமையையும் அனுபவித்த ஒரு மாணவன், கல்வியின் மீதான தீராத தேடலால் எவ்வாறு தனது வாழ்க்கையை மாற்றியமைக்க முயன்றார் என்பதே அருண் கனகராஜின் கதை. திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய குக்கிராமத்தில் அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற அருண், தனது சிறுவயதில் எதிர்கொண்ட சவால்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.
தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் மனவலிகளும்
அருணின் வாழ்க்கையில் முதல் பெரும் இழப்பு அவரது பத்தாவது வயதில் நிகழ்ந்தது. விபத்தில் தாயை இழந்த அவர், சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று வந்த நிலையில் தாயை நிரந்தரமாகப் பிரிந்தார். தந்தையை நம்பியிருந்த அருணுக்கு, அடுத்த சில ஆண்டுகளிலேயே மீண்டும் ஒரு பேரிடி காத்திருந்தது. தனது பன்னிரண்டாவது வயதில் தந்தையும் விபத்தில் காலமானார். தாயும் தந்தையும் சிகிச்சை பெற்ற அதே மருத்துவமனையின் அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவில் தந்தையும் உயிர் நீத்தது, அருணின் மனதிற்குள் ஆறாத வடுவை ஏற்படுத்தியது.
குடும்ப உறவுகளும் வாழ்வாதாரப் போராட்டமும்
பெற்றோரை இழந்த நிலையில், அருணும் அவரது தங்கையும் தங்கள் மூத்த சகோதரியின் அரவணைப்பில் வளர்ந்தனர். குடும்பத்திற்குச் சொந்தமாக வீடு இல்லாத சூழலில், தாத்தா வழங்கிய நிலத்தில் கட்டி முடிக்கப்பட்டிருந்த வீட்டில் அவர்கள் வசையினர். இருப்பினும், குடும்பப் பிரிவினைகளால் அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் மாற்றம் ஏற்பட்டது, அவர்களை மேலும் நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கியது.
படிப்புப் போகும் வழியில் சிறுவயதிலேயே உழைக்கத் தொடங்கிய அருண், கனகாமரம் பூ தோட்டங்களில் பூ பறிப்பதன் மூலமும், வாழைத் தோட்டங்களில் உரம் இடுவதன் மூலமும் சிறுதொகையை ஈட்டினார். அந்த உழைப்பின் மூலம் கிடைத்த வாழைக்காய்களே அவர்களின் உணவாக அமைந்தன. ரேஷன் கார்டு மூலம் கிடைத்த அரிசியை நம்பியே அந்த குடும்பம் தனது வயிற்றை நிரப்பியது.
கல்வியின் மீதான தீராத ஆசை
சகோதரி தனது போராட்டங்களின் முடிவில் ஆங்கில இலக்கியத்தில் இளங்கலை பட்டமும், பின்னர் கல்வியியல் முதுகலை பட்டமும் முடித்து மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். இந்தச் சூழலில், பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பயின்ற அருண், தனது உயர்கல்வியைப் பற்றி மிகுந்த கவலையில் இருந்தார். ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், சகோதரியின் புடவைகளைத் திரையாகக் கட்டித் தற்காலிகமாக வசதி செய்துகொண்ட அந்த வாழ்க்கை, அவரை மனதளவில் வெகுவாக பாதித்தது.
“நம்மால் இனி படிக்க முடியாது” என்ற எண்ணம் அவரைத் தினந்தோறும் வாட்டியது. கல்வியின் மீது அவருக்கு இருந்த ஆர்வம், காலப்போக்கில் ஒரு பேராசையாக மாறியது. ஒரு கட்டத்தில், உதவி செய்ய யாரும் இல்லாத நிலையில், உயர்கல்வி என்பது எட்டாக்கனியாகத் தெரிந்தபோது, அவர் தனது ஏக்கங்களை கண்ணீரின் வழியே வெளிப்படுத்தினார்.
தற்போதைய சூழலில், அகரம் போன்ற கல்வி வழிகாட்டுதல் அமைப்புகளின் உதவியால் தனது கனவுகளை நோக்கி நடைபோடும் அருண், தன்னைப் போன்ற பல மாணவர்களுக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாகத் திகழ்கிறார். தனிமையிலும் ஒழுக்கத்தோடும், விடாமுயற்சியோடும் இருந்தால் வாழ்க்கையில் முன்னேற முடியும் என்பதை இவரது வாழ்க்கை வரலாறு உணர்த்துகிறது.
