கல்வி என்பது வெறும் புத்தக அறிவு மட்டுமல்ல; அது பல நேரங்களில் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு போராட்டமாகவும் இருக்கிறது. திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் பிறந்து, தொடர் இழப்புகளையும் வறுமையையும் எதிர்கொண்டு, கல்வியின் மீது கொண்ட தீராத ஆசையால் முன்னேறி வந்த அருண் கனகராஜின் வாழ்க்கை வரலாறு பலருக்கும் ஊக்கமளிப்பதாக உள்ளது.
பெற்றோரின் இழப்பும் தொடக்க கால போராட்டங்களும்
திருப்பத்தூரிலிருந்து சுமார் 24 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ஒரு குக்கிராமத்தில் அரசுப் பள்ளியில் தனது தொடக்கக் கல்வியை розпоதித்தார் அருண். மகிழ்ச்சியாகத் தொடங்கிய அவரது குடும்ப வாழ்க்கை, அவருக்கு 10 வயதாக இருந்தபோது ஏற்பட்ட விபத்தில் தாயின் மறைவால் பெரும் அதிர்ச்சியைச் சந்தித்தது. சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்ற நிலையில் அவரது தாய் உயிர் இழந்தார். இந்த இழப்பு அருணின் வாழ்க்கையில் முதல் பெரும் சரிவாக அமைந்தது.
தாயின் மறைவைத் தொடர்ந்து, வெளிநாட்டில் பணியாற்றி வந்த தந்தை ஊருக்குத் திரும்பினார். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அருணுக்கு 12 வயதாக இருந்தபோது அவரும் விபத்தில் காலமானார். தாயார் சிகிச்சை பெற்ற அதே மருத்துவமனையில், அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவில் தந்தையும் உயிர் நீத்தது அருணின் மனதை ஆழமாகப் பாதித்தது.
குடும்பப் பொறுப்பும் ஆதரவற்ற நிலையும்
தந்தை மறைவுக்குப் பிறகு, அருண் மற்றும் அவரது தங்கை ஆகிய இருவரின் பொறுப்புகளையும் அவரது மூத்த சகோதரி ஏற்றார். சொந்தமாக வீடு இல்லாத சூழலில், தாத்தா வழங்கிய நிலத்தில் கட்டப்பட்ட வீட்டிலேயே அவர்கள் வசிக்க வேண்டியிருந்தது. உறவினர்களின் ஆதரவு குறைந்த நிலையில், தனது சகோதரியின் அரவணைப்பிலும் வழிகாட்டுதலில் தனது கல்வியைத் தொடர்ந்தார் அருண்.
பள்ளிப் பருவத்தில் தனது அன்றாடச் செலவுகளுக்காகவும், குடும்பத் தேவைக்காகவும் அருண் கடுமையாக உழைத்தார். கனகாமரம் பூதோட்டங்களில் பூக்களைப் பறித்து கிலோ கணக்கில் விற்பனை செய்தும், வாழைத் தோட்டங்களில் உரம் இடும் பணிகளில் ஈடுபட்டும் சிறுதொகையை ஈட்டினார். அந்த உழைப்பின் மூலம் கிடைத்த வாழைக்காய்களைக் கொண்டு சமைத்து உண்ட நாட்களை அவர் இன்றும் நினைவுகூர்கிறார்.
கல்வியின் மீதான தீராத வேட்கை
சகோதரி தனது போராட்டங்களின் வழியே பி.ஏ ஆங்கில இலக்கியம் மற்றும் பி.எட் படிப்புகளை முடித்து, மிகக் குறைந்த ஊதியத்தில் ஒரு ஆசிரியர் பணியில் சேர்ந்தார். இருப்பினும், குடும்பச் சூழல் மிகவும் கவலைக்கிடமாக இருந்தது. வீட்டின் ஜன்னல்களுக்குக் கூட திரைச்சீலைகள் இல்லாத நிலையில், சகோதரியின் பழைய புடவைகளைத் தைத்துத் திரைகளாகப் பயன்படுத்திய அளவிற்கு வறுமை அவர்களை வாட்டியது.
பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்த நிலையில், கல்லூரிக்குச் செல்வதற்கான கட்டணத்தைச் செலுத்த இயலாத சூழல் அருணுக்கு பெரும் மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தியது. “நம்மால் இனி படிக்கவே முடியாது” என்று தினமும் கண்ணீர் விட்டு அழுத தருணங்கள் அவர் வாழ்க்கையில் அதிகம். இருந்தும், கல்வியின் மீதான அவரது ஆசை ஒரு பேராசையாக மாறியது. எப்படியாவது படிக்க வேண்டும் என்ற முனைப்பு அவரைத் தொடர்ந்து உந்தித்தள்ளியது.
அகரம் அமைப்பின் வருகையும் மாற்றமும்
இறுதி கட்டத்தில், அகரம் என்ற கல்வி மேம்பாட்டு அமைப்பின் வழிகாட்டுதலும் ஆதரவும் அருணின் வாழ்க்கையில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. வறுமையின் பிடியில் சிக்கித் தவித்த மாணவர்களுக்குக் கல்வி வழங்கி, அவர்களைச் சிறந்த நிலைக்குக் கொண்டு வரும் நோக்கில் செயல்படும் அகரம் அமைப்பின் மூலம், அருண் தனது உயர்கல்வியைத் தொடர வாய்ப்பு கிடைத்தது. இன்று அவர் தனது வாழ்க்கைப் போராட்டங்களை கடந்து, மற்றவர்களுக்கும் முன்மாதிரியாகத் திகழ்கிறார்.