திருமண உறவில் மனைவி வீட்டு வேலைகளைச் செய்யவில்லை அல்லது சமையல் செய்யத் தெரியவில்லை என்பது விவாகரத்து பெறுவதற்கான வலுவான காரணமாகாது என்று மும்பை உயர்நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. மனைவியை ஒரு பணிப்பெண்ணாகக் கருத முடியாது என்றும், அவர் கட்டாயமாக வீட்டு வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது என்றும் நீதிபதிகள் தெளிவுபடுத்தினர்.
வழக்கின் பின்னணி
கடந்த 2002-ம் ஆண்டு திருமணம் செய்து கொண்ட ஒரு தம்பதியினர் இடையே ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகளே இந்த வழக்கிற்கு தொடக்கமாக அமைந்தது. இதில் கணவர் தனது மனைவிக்குச் சமைக்கத் தெரியவில்லை என்றும், அவர் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்வதாகவும், வீட்டு வேலைகளைச் சரியாகச் செய்யாததால் தனக்கு மன அழுத்தம் ஏற்படுவதாகவும் நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்திருந்தார். திருமணச் சட்டத்தின் கீழ் இது மன ரீதியான கொடுமை என்று அவர் வாதிட்டிருந்தார்.
இதற்குப் பதிலளித்த மனைவி, கணவர் தன்னை வீட்டு வேலைகளுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தியதாகவும், பாத்திரம் கழுவுதல் மற்றும் சுத்தம் செய்தல் போன்ற பணிகளைச் செய்யக் கட்டாயப்படுத்தியதாகவும், மீதமுள்ள உணவையே உண்ணச் சொல்லியதாகவும் குற்றம் சாட்டினார்.
நீதிமன்றத்தின் পর্যবেক্ষণ
இந்த வழக்கை முதலில் விசாரித்த குடும்ப நல நீதிமன்றம், 2010-ம் ஆண்டு விவாகரத்து வழங்கி, ஆனால் ஜீவனாம்சம் வழங்க மறுத்திருந்தது. இந்த உத்தரவை எதிர்த்து மும்பை உயர்நீதிமன்றத்தில் முறையீடு செய்யப்பட்டது.
நீதிபதிகள் பாரதி டாங்ரே மற்றும் மஞ்சுஷா தேஷ்பாண்டே ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு இந்த வழக்கை விசாரித்தபோது, கீழ் நீதிமன்றத்தின் விவாகரத்து உத்தரவை ரத்து செய்தது. திருமணம் என்பது இரு சமமான நபர்களின் கூட்டணி என்றும், இது ஒரு சேவை ஒப்பந்தம் அல்ல என்றும் நீதிபதிகள் குறிப்பிட்டனர். சமையல் மற்றும் சுத்தம் செய்தல் போன்ற பணிகளைச் செய்யத் தவறுவது மன ரீதியான கொடுமையாகாது என்று அவர்கள் தெரிவித்தனர்.
மன ரீதியான கொடுமை என்பதன் விளக்கம்
விவாகரத்து வழக்குகளில் ‘மன ரீதியான கொடுமை’ என்பதற்கு என்ன பொருள் என்பதை இந்த தீர்ப்பு விரிவாக விளக்குகிறது. ஒரு நபரை அவமானப்படுத்துதல், கடுமையான மன வேதனையை உண்டாக்குதல் மற்றும் திருமண உறவைத் தொடர முடியாத அளவுக்குக் கொடுமைப்படுத்துதல் ஆகியவை மட்டுமே இந்த வரையறைக்குள் வரும் என்று நீதிமன்றம் கூறியுள்ளது.
குறிப்பாக, வசைச்சொற்களால் திட்டுவது, பொதுவெளியில் அவமானப்படுத்துவது, பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளை சுமத்துவது அல்லது தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தைப் பறிப்பது போன்ற செயல்களே மன ரீதியான கொடுமையாகக் கருதப்படும். திருமணத்தின் ஆரம்பக்காலங்களில் ஏற்படும் சாதாரண கருத்து வேறுபாடுகளை மிகைப்படுத்தி விவாகரத்து கோருவதை நீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை.
