இந்திய ஜனநாயகத்தின் அடித்தளமாக விளங்கும் அரசியலமைப்புச் சட்டம், காலத்திற்கு ஏற்ப மாற்றங்களை உள்வாங்கக்கூடிய நெகிழ்வுத்தன்மையையும், அதே சமயம் நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டை உறுதி செய்யும் கடுமையான விதிகளையும் கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக, சட்டத் திருத்த நடைமுறைகள் மற்றும் உறுப்பினர்களின் தகுதிகள் குறித்த சில நுணுக்கங்கள் இந்திய அரசியல் கட்டமைப்பின் தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
சட்டத் திருத்தங்களுக்கான எளிய நடைமுறை
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி, திருத்தங்களைக் கொண்டு வருவது மற்ற நாடுகளைக் காட்டிலும் எளிதான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. கடந்த 75 ஆண்டுகளில் சுமார் 106 அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன. இதற்கு முக்கியக் காரணம், சட்டத் திருத்த நடைமுறையில் உள்ள நெகிழ்வுத்தன்மையே ஆகும்.
உதாரணமாக, 1976-ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட 42-வது திருத்தச் சட்டத்தைக் குறிப்பிட்டால், அதன் மூலம் அரசியலமைப்பின் முகப்புரை மாற்றப்பட்டது மட்டுமின்றி, 40 பிரிவுகளில் திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டன. மேலும் 14 புதிய சட்டப்பிரிவுகளும், 2 புதிய பகுதிகளும் சேர்க்கப்பட்டன. இது ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பையே மாற்றியமைக்கும் வலிமை கொண்ட நடைமுறையாகும்.
சிறப்பு பெரும்பான்மையின் தாக்கம்
சட்டப்பிரிவு 368-ன் கீழ் பெரும்பாலான திருத்தங்களுக்கு நாடாளுமன்றத்தில் சிறப்பு பெரும்பான்மையே போதுமானது. அதாவது, அவையின் மொத்த உறுப்பினர்களின் பெரும்பான்மையும், வருகை தந்து வாக்களிக்கும் உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு ஆதரவும் இருந்தால் போதுமானது. நடைமுறையில், திட்டமிட்ட வெளிநடப்புகள் அல்லது உறுப்பினர்களை இடைநீக்கம் செய்வது போன்ற சூழல்களில், வருகை தந்தவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவதால், ஆளுங்கட்சியால் இந்த மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையை எளிதில் எட்ட முடியும்.
குறைவெண் மற்றும் சாதாரண பெரும்பான்மை
சாதாரண நாடாளுமன்ற சட்டத்தின் (Simple Majority) மூலம் சில அரசமைப்பு ஏற்பாடுகளைத் திருத்த முடியும். இவை சட்டப்பிரிவு 368-ன் கீழ் வரும் திருத்தங்களாகக் கருதப்படாது. குறிப்பாக சட்டப்பிரிவுகள் 3, 4, 169 மற்றும் 312 ஆகியவை இதில் அடங்கும்.
நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடரை நடத்துவதற்கு மொத்த உறுப்பினர்களில் 10 சதவீதம் பேர் வருகை தந்தால் போதுமானது. இதனை ‘குறைவெண்’ (Quorum) என்று அழைப்பார்கள். இதன் அடிப்படையில், கோட்பாட்டளவில் மக்களவையில் 55 உறுப்பினர்களும், மாநிலங்களவையில் 25 உறுப்பினர்களும் வருகை தந்தாலே போதுமானது. இதில் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான உறுப்பினர்கள் ஆதரவளித்தால், கூட்டாட்சி முறையைப் பாதிக்கும் சில சட்டப்பிரிவுகளை வெறும் 41 உறுப்பினர்களின் ஆதரவுடன் திருத்த முடியும் என்ற விசித்திரமான சூழல் நிலவுகிறது.
வயது வரம்பு மற்றும் தேர்தல் முரண்பாடுகள்
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 84(b)-ன் படி, மக்களவை உறுப்பினர் பதவிக்கு 25 வயதும், மாநிலங்களவை உறுப்பினர் பதவிக்கு 30 வயதும் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள், 25 வயதுடைய ஒரு இளைஞரால் நாட்டின் பிரதமராக முடியும், ஆனால் அவரால் மாநிலங்களவை உறுப்பினராக முடியாது என்பதாகும்.
அதேபோல், 1951-ஆம் ஆண்டு மக்கள் பிரதிநிதித்துவ சட்டத்தின் பிரிவு 62(5)-ன் படி, சிறையில் உள்ளவர்கள் வாக்களிக்கத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், விசாரணைக் கைதிகள் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற முடியும். ஆனால், வெற்றி பெற்றாலும் அவர்களால் தங்களுக்குத் தாங்களே வாக்களிக்க முடியாது. இந்த முரண்பாட்டை நீக்கி சிறைக் கைதிகளுக்கும் வாக்குரிமையை வழங்க வேண்டும் என்று தமிழ்நாடு அரசால் அமைக்கப்பட்ட முன்னாள் நீதிபதி குரியன் ஜோசப் குழு பரிந்துரைத்துள்ளது.
மாநிலங்களின் உருவாக்கம் மற்றும் ஒன்றியக் கட்டமைப்பு
சட்டப்பிரிவு 1-ன் படி, இந்தியா என்பது மாநிலங்களைக் கொண்ட ஓர் ஒன்றியமாகும். குறைந்தபட்சம் இரண்டு மாநிலங்கள் இருந்தால் மட்டுமே இந்திய ஆட்சிமுறை என்ற கட்டமைப்பை உருவாக்க முடியும். மாநிலங்கள் இல்லாத இந்தியாவை கற்பனை செய்ய முடியாது.
மேலும், சட்டப்பிரிவு 3-ன் கீழ், நாடாளுமன்றம் ஒரு சாதாரண சட்டத்தின் வழியாக, சாதாரண பெரும்பான்மை ஆதரவுடன் புதிய மாநிலங்களை உருவாக்கலாம், பிரிக்கலாம் அல்லது பெயர் மாற்றம் செய்யலாம். அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் செய்ய மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை தேவைப்படும் நிலையில், மாநிலங்களின் எல்லைகளை மாற்றுவது அல்லது புதிய மாநிலங்களை உருவாக்குவது மிகவும் எளிதான நடைமுறையாக உள்ளது.