ஆதரவற்ற நிலையில் கல்வியை நோக்கிய பயணம்
திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அருண் கனகராஜ், தனது வாழ்க்கையில் மிகவும் இளம் வயதிலேயே பெரும் இழப்புகளை சந்தித்தவர். அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற அருண், தனது பத்தாவது வயதில் தாயையும், அதைத் தொடர்ந்து பன்னிரண்டாவது வயதில் தந்தையையும் இழந்து வாழ்க்கையில் திசைமாறிய சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டார்.
அருணின் தாயார் விபத்தில் சிக்கி சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று மறைந்தார். அதனைத் தொடர்ந்து, வெளிநாட்டில் பணியாற்றி தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு ஊருக்குத் திரும்பிய தந்தையும், ஒரு விபத்தில் அதே மருத்துவமனையின் அதே சிகிச்சைப் பிரிவில் காலமானார். ஒரே வரிசையில் இரு பெரும் இழப்புகளைச் சந்தித்த அருண் மற்றும் அவரது சகோதர சகோதரிகள், உறவினர்களின் ஆதரவோடு வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தனர்.
உறவுகளின் ஆதரவும் வாழ்வாதாரப் போராட்டமும்
தந்தை மறைவுக்குப் பிறகு, அருண் மற்றும் அவரது சகோதரிகள் சித்தப்பாவின் பராமரிப்பில் இருந்தனர். அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகவும், கல்வியைத் தொடரவும் அவர்கள் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் மிகுந்த சிரமங்கள் நிறைந்தவையாக இருந்தன. கனகாமரம் பூதோட்டங்களில் பூக்கள் பறிப்பதும், வாழைத் தோட்டங்களில் உழைப்பதும் அவர்களின் அன்றாட வாழ்வாதாரமாக இருந்தது. ரேஷன் கார்டு மூலம் கிடைத்த அரிசியையே நம்பி அவர்கள் உயிர் பிழைத்தனர்.
சகோதரியின் தியாகமும் கல்வித் தாகமும்
அருணின் மூத்த சகோதரி தனது கல்வித் தேவைகளை நண்பர்களின் உதவியாலும், உறவினர்களின் ஆதரவாலும் பூர்த்தி செய்து, பி.ஏ ஆங்கில இலக்கியம் மற்றும் பி.எட் படிப்புகளை முடித்தார். வெறும் 3,000 ரூபாய் மாதச் சம்பளத்தில் பணியில் சேர்ந்த அவர், தனது தம்பியின் கல்விக்காகவும் குடும்பத்தைக் கவனித்துக் கொள்ளவும் பெரும் போராட்டங்களை மேற்கொண்டார்.
ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், புடவைகளைத் திரைச்சீರೆಯாகப் பயன்படுத்தும் அளவிற்கு அவர்களின் வறுமை உச்சகட்டமாக இருந்தது. இத்தகைய சூழலில், கல்லூரிப் படிப்பைத் தொடருமா என்ற அச்சம் அருணுக்குள் ஆழமாகப் பதிந்தது.
நம்பிக்கையற்ற சூழலில் மலர்ந்த கல்வி ஆசை
“நம்மால் இனி படிக்கவே முடியாது” என்று தினமும் கண்ணீர் விட்டு அழுத தருணங்கள் அருணின் வாழ்வில் அதிகம். கல்வி என்பது ஒரு விருப்பமாக இருந்த நிலையில், பெற்றோரை இழந்த பிறகு அது ஒரு பேராசையாக மாறியது. ஆதரவற்ற நிலையில், பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு இடையே தனது கனவுகளை எவ்வாறு நனவாக்குவது என்ற கேள்வியுடனேயே அவர் தனது பன்னிரண்டாம் வகுப்பிற்குப் பிறகு கல்லூரி வாழ்க்கையை எதிர்நோக்கினார்.
இத்தகைய கடினமான சூழலில் இருந்த அருணுக்கு, அகரம் அமைப்பு வழிகாட்டியது. கல்வியின் மூலம் தனது வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக் கொள்ளவும், வறுமையிலிருந்து மீளவும் அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் தற்போது பலன் கொடுத்து வருகின்றன. ஆதரவற்ற பிள்ளைகளும் முறையான வழிகாட்டுதலின் மூலம் உயர்கல்வியைத் தொடர முடியும் என்பதற்கு அருணின் பயணம் ஒரு சான்றாகும்.
