Tag: agaram

  • ‘நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன்’ – அகரம் மாணவர்கள் கதை

    ‘நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன்’ – அகரம் மாணவர்கள் கதை

    இந்த செய்தி இன்றைய செய்திகள் பகுதியில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

    அம்மா, அப்பா இருவரையும் சிறு வயதிலேயே இழந்து, கிராமத்து அரசுப் பள்ளியில் படித்து, இன்று ஒரு முன்னணி தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் இளைஞரின் கதை இது. திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிறு கிராமத்தில் பிறந்த அருண் கனகராஜ், தனது 10 வயதில் தாயையும், 12 வயதில் தந்தையையும் இழந்தார். இந்த சோகம் அவரை மேலும் படிக்க முடியாது என்ற நிலைக்கு தள்ளியது. ஆனால், அகரம் அறக்கட்டளையின் ஆதரவும், தனது சகோதரியின் தியாகமும் அவரை மீண்டும் எழுச்சி பெற வைத்தது.

    • எப்போது: 2015 ஆம் ஆண்டு முதல்
    • எங்கே: திருப்பத்தூர் மாவட்டம், கிராமம்
    • யார்: அருண் கனகராஜ் (அகரம் 2015 விதை மாணவர்)
    • என்ன: அம்மா, அப்பா இழந்து, படிப்புக்காக போராடிய வாழ்க்கை

    சிறு வயதில் தொடங்கிய சோகம்

    அருணின் அம்மா, 10 வயதில் ஒரு விபத்தில் சிக்கினார். பல மருத்துவமனைகளில் சிகிச்சை அளித்தும் பலனில்லாமல், சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் அவர் இறந்தார். அப்போது தான் அருண் முதல் முறையாக சென்னை வந்தார். தந்தை வெளிநாட்டில் இருந்ததால், அவர் உடனே திரும்பி வந்து கிராமத்திலேயே தங்கினார். ஆனால், இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தந்தையும் ஒரு விபத்தில் இறந்தார். இந்த இரட்டை இழப்பு அருணின் வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்றியது.

    அக்காவின் தியாகம்

    அப்பா இறந்த பிறகு, அருணும் அவரது இரண்டு சகோதரிகளும் சித்தப்பா வீட்டில் தங்கினர். ஆனால், சித்தப்பாவால் அவர்களை நீண்ட காலம் வைத்திருக்க முடியவில்லை. அக்கா தனது படிப்பை முடித்து பி.எட். படித்து 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் வேலைக்கு சென்றார். அந்த சம்பளத்தில் தான் மூவரும் வாழ்க்கையை நடத்தினர். வீட்டில் ஜன்னல் கூட இல்லை; அக்காவின் புடவையை தைத்து திரை போட்டு பயன்படுத்தினர்.

    கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் கூலி

    சித்தப்பா வீட்டில் இருந்த காலத்தில், சின்ன சின்ன செலவுகளுக்காக அருணும் அவரது சகோதரிகளும் கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் வேலை செய்தனர். ஒரு கிலோ பூ எடுக்க 5, 6 ரூபாய் கிடைக்கும். வாழைத் தோட்டத்தில் எரு போட்டும், வாழைக்காய் சீப்பு வாங்கியும் வாழ்க்கையை நகர்த்தினர். இது போன்ற கடின உழைப்பு தான் அவர்களை படிப்பில் தொடர்ந்து ஈடுபட வைத்தது.

    படிப்புக்கான பேராசை

    “நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன். எனக்கு படிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை. எனக்கு அம்மா இருந்த வரைக்கும் இது படிக்கணும் அது படிக்கணும்னு ஆசை இருந்துச்சு. அதுக்கப்புறம் எனக்கு படிக்கணும்ன்றதே ஒரு பேராசை ஆயிடுச்சு” என்கிறார் அருண். அம்மா இறந்தவுடன் படிப்பே கிடைக்காது என்ற நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால், அகரம் அறக்கட்டளை மூலம் கிடைத்த ஆதரவு அவருக்கு மீண்டும் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது.

    அகரம் அறக்கட்டளையின் பங்கு

    அகரம் அறக்கட்டளை, வறுமையில் உள்ள மாணவர்களுக்கு கல்வி உதவி வழங்கும் ஒரு தொண்டு நிறுவனம். அருண் 2015 ஆம் ஆண்டு விதை பேட்ச் மாணவர். இந்த அமைப்பு அவருக்கு கல்லூரி கல்விக்கான நிதி உதவியையும், வழிகாட்டுதலையும் வழங்கியது. இதன் மூலம் தான் அவர் தனது கனவை நனவாக்க முடிந்தது.

    இன்று: ஒரு முன்னணி நிறுவனத்தில் பணி

    இன்று அருண் கனகராஜ், ஒரு முன்னணி தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் மென்பொருள் பொறியாளராக பணியாற்றுகிறார். அவரது கதை, எந்த சூழ்நிலையிலும் விடாமுயற்சியும், சரியான ஆதரவும் இருந்தால், வெற்றி நிச்சயம் என்று நிரூபிக்கிறது.

    இந்த கதை ஏன் முக்கியமானது?

    இது வெறும் ஒரு நபரின் கதையல்ல; கிராமப்புற மாணவர்களின் போராட்டத்தின் பிரதிநிதித்துவம். இந்தியாவில் லட்சக்கணக்கான குழந்தைகள் இதே போன்ற சூழ்நிலையில் இருந்து வெளிவர முயல்கின்றனர். அரசு மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்களின் ஆதரவு இவர்களுக்கு ஒரு புதிய வாழ்வைத் தரும் என்பதை இந்த கதை உணர்த்துகிறது.

    தகவல்கள்: அருண் கனகராஜின் நேர்காணல் மற்றும் அகரம் அறக்கட்டளை வலைத்தளம்

    #அகரம் மாணவர்கள் கதை #விஜய் படம் #திருப்பத்தூர் #கல்வி உதவி #வறுமை #வெற்றி #agaram #student

  • அம்மா அப்பா இழந்து அழுத பையன் இன்று அகரம் மாணவன் – உருக்கமான கதை

    அம்மா அப்பா இழந்து அழுத பையன் இன்று அகரம் மாணவன் – உருக்கமான கதை

    இந்த செய்தி இன்றைய செய்திகள் பகுதியில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

    திருப்பத்தூர் மாவட்டம், 24 கிமீ தொலைவில் உள்ள ஒரு குக்கிராமத்தில் பிறந்த அருண் கனகராஜ், தனது 10 வயதில் அம்மாவையும், 12 வயதில் அப்பாவையும் இழந்து கலங்கியவர். ஆனால், அகரம் அறக்கட்டளையின் விதை தொகுப்பு 2015 மூலம் கல்வி பெற்று இன்று முன்னுதாரணமாக விளங்குகிறார். அவரின் வாழ்க்கைப் பயணம் பலருக்கும் உத்வேகமாக உள்ளது.

    • யார் இவர்? அருண் கனகராஜ், விதை தொகுப்பு 2015
    • ஊர்: திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள குக்கிராமம்
    • இழப்பு: 10 வயதில் அம்மா, 12 வயதில் அப்பா இறப்பு
    • அடைந்தது: அகரம் மூலம் கல்வி, இன்று வெற்றிகரமான வாழ்க்கை

    இளமையில் தாக்கிய சோகம்

    அருணின் அம்மா ஒரு விபத்தில் படுகாயமடைந்து சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பலனின்றி இறந்தார். அப்போது அருணுக்கு 10 வயது. தந்தை வெளிநாட்டில் வேலை பார்த்து வந்த நிலையில், உடனே திரும்பி வந்து குடும்பத்தை கவனித்தார். ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகளில் அவரும் ஒரு விபத்தில் உயிரிழந்தார்.

    “நான் முதன் முதலில் சென்னை வந்ததே அம்மாவின் இறப்புக்குப் பிறகுதான். அம்மா இறந்த அதே படுக்கையில், அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவில் தான் அப்பாவும் இறந்தார்” என்று நெகிழ்ச்சியுடன் நினைவுகூர்கிறார் அருண்.

    வாழ்க்கைப் போராட்டம்

    அம்மா அப்பாவை இழந்த பின்னர், அருணும் அவரின் இரு சகோதரிகளும் தனியாக வாழ வேண்டியிருந்தது. சித்தப்பா வீட்டில் சிறிது காலம் தங்கிய பின், அவர்களே தனியாக வீடு அமைத்து வாழ்ந்தனர். அக்காவின் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் குடும்பம் நடத்தப்பட்டது. வீட்டில் ஜன்னல் கூட இல்லாத நிலையில், அக்காவின் புடவையைத் தைத்து திரையாகப் போட்டனர்.

    “நம்மளால் இதுக்கு மேல் படிக்கவே முடியாது என்று அழுது கொண்டே இருப்பேன். ஆனால் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை என்னுள் எப்போதும் இருந்தது” என்கிறார் அருண்.

    அகரம் மூலம் கிடைத்த வாய்ப்பு

    இந்த நிலையில்தான் அகரம் அறக்கட்டளை அவருக்கு உதவியாக வந்தது. விதை தொகுப்பு 2015 மூலம் அருணுக்கு கல்வி தொடர வாய்ப்பு கிடைத்தது. அகரம் மாணவராக இணைந்த பின், அவரின் வாழ்க்கையில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. கல்வி மட்டுமின்றி, வாழ்க்கைத் திறன்களையும் கற்றுக் கொண்டார்.

    “எங்களுக்கு அம்மா, அப்பா இல்லாவிட்டாலும், எங்கள் நண்பர்களின் குடும்பங்கள் எங்களை தங்கள் பிள்ளைகளாகப் பார்த்துக் கொண்டன. இதற்கு முன் 10 பேருக்கு மேல் எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் கல்லூரியில் பெரிய நண்பர்கள் வட்டாரம் கிடைத்தது” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொல்கிறார்.

    இந்தக் கதை ஏன் முக்கியமானது?

    இந்த உருக்கமான கதை, பல ஏழை மாணவர்களுக்கு உத்வேகம் அளிக்கிறது. அம்மா அப்பா இழந்தாலும், கல்வி மூலம் வாழ்க்கையில் முன்னேற முடியும் என்பதை அருணின் வாழ்க்கை நிரூபிக்கிறது. அகரம் போன்ற அறக்கட்டளைகள் எப்படி ஏழை மாணவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றும் என்பதற்கு இது ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இன்றைய முக்கிய செய்திகள் பகுதியில் இது போன்ற மேலும் பல கதைகளைப் படிக்கலாம்.

    எதிர்காலத்தில் என்ன?

    அருண் தற்போது வெற்றிகரமான வாழ்க்கையில் உள்ளார். தனது அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து, பிற மாணவர்களை ஊக்குவிக்கிறார். “தனியாக இருந்தாலும், நல்ல படிப்பு மூலம் நல்ல நிலைக்கு போக முடியும்” என்று அவர் நம்புகிறார். அகரம் மூலம் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, சமூகத்திற்கு பங்களிக்க விரும்புகிறார்.

    தகவல்கள்: அருண் கனகராஜ் நேர்காணல் / அகரம் அறக்கட்டளை.

    தொடர்புடைய செய்திகள்

    #அகரம் #மாணவர் கதை #திருப்பத்தூர் #கல்வி #உத்வேகம் #போராட்டம் #agaram #student

  • தனியா படிப்பு சாத்தியமா? அகரம் மாணவர் அருணின் உருக்கமான கதை (இன்று)

    தனியா படிப்பு சாத்தியமா? அகரம் மாணவர் அருணின் உருக்கமான கதை (இன்று)

    இந்த செய்தி இன்றைய செய்திகள் பகுதியில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

    திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள குக்கிராமத்தில் பிறந்து, அம்மா அப்பா இருவரையும் இழந்து, தங்கையுடன் தனியாக வாழ்ந்து, அகரம் அறக்கட்டளையின் உதவியுடன் தனது கல்வியை தொடர்ந்த மாணவர் அருண் கனகராஜின் கதை நெஞ்சை உருக்குகிறது. அம்மா 10 வயதிலும், அப்பா 12 வயதிலும் இறந்த பின்னரும், படிப்பை விடாமல் தொடர்ந்த அவர், “நம்மளால் படிக்கவே முடியாது என்று அழுதுட்டே இருப்பேன்” என்கிறார்.

    • எப்போது: 2015-ம் ஆண்டு அகரம் விதை பேட்ச்
    • எங்கே: திருப்பத்தூர் மாவட்டம், 24 கிமீ தொலைவில் உள்ள குக்கிராமம்
    • யார்: அருண் கனகராஜ் (15 வயது மாணவர்)
    • என்ன: அம்மா அப்பா இழந்து, தங்கை, அக்காவுடன் போராடி படித்தல்

    அம்மா அப்பாவை இழந்த சோகம்

    அருணுக்கு 10 வயது இருக்கும் போது, அவரது அம்மா ஒரு விபத்தில் படுகாயமடைந்தார். சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பலனின்றி அவர் இறந்தார். அருண் முதன்முதலாக சென்னை வந்ததே அப்போதுதான். அப்பா வெளிநாட்டில் இருந்து திரும்பி வந்து, ஊரிலேயே வேலை செய்து வந்தார். ஆனால், இரண்டு ஆண்டுகளில், அருணுக்கு 12 வயதில், அவரும் ஒரு விபத்தில் இறந்தார். “நான் ஒரே ஒரு பையன் தான். ஆனால், என் அக்கா எனக்கு மேல இருந்தாள். அவள் என் பாதி பாரத்தை சுமந்தாள்” என நெகிழ்ச்சியுடன் நினைவுகூர்கிறார் அருண்.

    சித்தப்பா வீட்டில் தங்கி படிப்பு

    அப்பா இறந்த பின், அருண், அவரது அக்கா மற்றும் தங்கை ஆகிய மூவரும் சித்தப்பா வீட்டில் தங்கினர். அரசுப் பள்ளியிலேயே தொடர்ந்து படித்தனர். சின்னச் சின்ன செலவுகளுக்கு கூட அவர்கள் கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் வேலை செய்தனர். “ஒரு கிலோ பூவுக்கு 5 அல்லது 6 ரூபாய் கிடைக்கும். வாழைத்தோட்டத்தில் எருவெடுத்தால், வாழைக்காயும் கொடுப்பார்கள். அதை வைத்து சமைத்து சாப்பிட்டோம்” என்கிறார். அம்மா அப்பாவின் ரேஷன் கார்டு மூலம் அரிசி வாங்கி சாப்பிட்டனர். அக்காவின் கல்லூரி கட்டணத்தை முதலில் சித்தப்பா கட்டினாலும், பின்னர் அவரால் முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார். பின்னர், அக்காவின் நண்பர்கள் உதவி செய்தனர்.

    “நம்மளால் படிக்க முடியாது” – கண்ணீர் கலங்கிய நாட்கள்

    அக்கா ஒரு தனியார் பள்ளியில் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்தார். அருண் 12-ஆம் வகுப்பு முடித்த நேரத்தில், அவர்கள் சித்தப்பா வீட்டை விட்டு வெளியேறி, தங்கள் பழைய வீட்டில் தனியாக வாழ ஆரம்பித்தனர். “வீட்டில் ஜன்னல் கூட கிடையாது. அக்காவின் புடவையை தைத்து திரையாக போட்டோம். ரோட்டோரத்தில் இருந்த வீடு; யார் எந்த நேரத்தில் பார்ப்பார்கள் என்று தெரியாது” என்கிறார். இந்த நிலையிலும், “நம்மளால் படிக்க முடியுமா? படிப்பு கிடைக்காதே” என்று தினமும் அழுததாக கூறுகிறார். ஆனால், படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவரை விடவில்லை. “அம்மா இருந்த வரை படிக்கணும் என்ற ஆசை இருந்தது; அதற்கு பின் அது ஒரு பேராசையாக மாறியது” என்கிறார்.

    அகரம் உதவியுடன் புதிய வாழ்க்கை

    இந்த நிலையில்தான் அகரம் அறக்கட்டளை அருணின் வாழ்க்கையில் நுழைந்தது. அகரம் 2015 விதை பேட்ச் மூலம் அவருக்கு கல்வி உதவி கிடைத்தது. அம்மா அப்பாவை இழந்து, படிப்பு நின்றுபோகும் நிலையில் இருந்த அருணுக்கு, அகரம் புதிய வாழ்க்கையை அளித்தது. தனியாக இருந்தாலும், “ஒரு பையன் ஒழுக்கமாக வளர முடியும்; நல்லா படித்து நல்ல நிலைமைக்கு போக முடியும்” என்ற நம்பிக்கையை அது விதைத்தது. இன்று அருண் தனது கனவுகளை நோக்கி முன்னேறி வருகிறார். படிப்பின் மூலம் தனது வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொண்ட எண்ணற்ற இளைஞர்களில் ஒருவராக அவர் திகழ்கிறார்.

    அருணின் கதை நமக்கு சொல்லும் பாடம்

    அருணின் கதை வறுமைக்கும், இழப்பிற்கும் மத்தியில் விடாமுயற்சியின் ஆற்றலை நினைவுபடுத்துகிறது. கல்வி மட்டுமே வறுமையிலிருந்து விடுபட ஒரே வழி என்று அவர் நம்புகிறார். அகரம் போன்ற அறக்கட்டளைகள் பின்தங்கிய மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தும் மாற்றத்தை இந்த கதை உணர்த்துகிறது. அருணின் போராட்டம் மற்றும் வெற்றி, இதே போன்ற சூழலில் உள்ள பல மாணவர்களுக்கு உந்துதலாக உள்ளது.

    தகவல்கள்: அருண் கனகராஜின் நேர்காணல் மற்றும் அகரம் அறக்கட்டளை ஆவணங்கள்.

    #அகரம் #மாணவர் கதை #கல்வி #திருப்பத்தூர் #வறுமை #உதவி #agaram #student

  • நம்மளால் படிக்கவே முடியாது என்று அழுத அருண் – அகரம் கதை

    நம்மளால் படிக்கவே முடியாது என்று அழுத அருண் – அகரம் கதை

    என்னோட பேரு அருண் கனகராஜ். நான் அகரம் 2015 விதை பேட்ச். திருப்பத்தூர் பக்கம் 24 கிமீ தள்ளி இருக்கிற ஒரு குக்கிராமம் தான் என்னுடைய ஊர். அந்த கிராமத்தில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் படித்து வளர்ந்த பையன் தான் நான். என் கூட பிறந்தவர்கள் ஒரு அக்கா, ஒரு தங்கச்சி இருக்கிறார்கள்.

    பெற்றோர் இழப்பும் கடினமான தொடக்கமும்

    என்னுடைய 10 வயசுல அம்மா ஒரு விபத்து ஏற்பட்டது. அவருக்கு நிறைய ட்ரீட்மெண்ட் செய்து ரொம்பவே செலவு செய்தோம். ஆனாலுமே ட்ரீட்மெண்ட் பண்ண முடியாமல், சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் இறந்துட்டாங்க. நான் முதல் முதலா சென்னை வந்ததே அப்போது தான். அப்பா வெளிநாட்டுக்கு 3 மாசம் தான் ஆச்சு. ஆனால் அம்மா திடீரென இறந்துட்டதால உடனே இங்கே வந்துட்டாரு. அவர் கொஞ்சம் மது குடிப்பாரு. ஊர்லேயே கிடைக்கிற வேலைய பாத்துட்டு இங்கேயே இருந்துட்டாரு. என்னோட 12 வயசுல அவரும் ஒரு விபத்துல இறந்துட்டாரு.

    அக்காவின் துணையும் தனிமைப் போராட்டமும்

    நான் பையன் ஒரே ஒரு பையன்தான். இருந்தாலும் எனக்கு மேல என் அக்கா இருந்தாள். அதனால், என்னோட பாதி பாரத்தை என் அக்காதான் சுமந்துட்டு இருந்தா. அவளோடு அரவணைப்பிலும் அடைக்களத்திலும் நானும் என் தங்கச்சியும் இருந்தோம். எங்களுக்கு சொந்த வீடு கிடையாது.

    எங்க அப்பா வீட்டில் பெரியவர் என்பதால் எங்க பரம்பரை வீட்ட எங்களுக்கு தாத்தா கொடுத்துட்டாரு. அம்மாவுக்கு விபத்து ஆகுறவரைக்கும் எல்லாமே சந்தோஷமா தான் போயிட்டு இருந்துச்சு. எது கேட்டாலும் நினைச்ச நேரத்தில் கிடைக்கும், எது கேட்டாலும் நமக்கு கிடைக்கும் என்ற ஒரு நம்பிக்கை இருக்கும். அம்மா இறந்ததுக்கு பிறகு எல்லாமே இல்லாம போன ஆயிடுச்சு.

    சித்தப்பா வீட்டில் இருந்து வெளியேற்றம்

    நாங்க மறுபடியும் அதே கவர்மென்ட் ஸ்கூல்ல கண்டினியூ பண்ணோம். சித்தப்பா வீட்ல தங்கிதான் படிச்சிட்டு இருந்தோம். சின்ன சின்ன செலவுக்கு எல்லாம், கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் பூ எடுக்க போவோம் ஒரு கிலோக்கு 5,6 ரூபாய் கொடுப்பாங்க. அப்புறம் வாழைத்தோட்டத்துக்கு எல்லாம் எருவரைக்கு போவோம். அங்க போனா காசும் கொடுப்பாங்க, வாழைக்காயயும் ஒரு சீப்பு கொடுத்து அனுப்புவாங்க.

    நம்மளால் எந்த பிரச்சனையும் அவங்களுக்குள்ள வரக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டு நாங்களா விலகிட்டோம். சித்தப்பா எங்களுக்கு அப்பாவா இருக்கமாட்டாரான்னு நிறைய நாள் ஏங்கியிருக்கேன். அவர் கட்டி பிடிக்கெ மாட்டாரான்னு ஏங்கி இருக்கேன். அவர் தொட்டு பேச மாட்டாரான்னு ஏங்கி இருக்கேன்.

    படிப்பின் மீதான பேராசை

    12வது முடிச்சிட்டு காலேஜ் போற நேரத்தில், நாங்க தனியா வந்துட்டோம். அக்காவுக்கு 3,000 ரூ தான் சம்பளம், வீட்டில் ஜன்னல் கூட கிடையாது. அந்த ஜன்னலுக்கு எல்லாம் கூட அக்காவோட புடவையதான் தச்சு ஸ்கிரீன் மாதிரி போட்டோம். ரோட்டோரமே இருக்கற வீடு, யாரு எந்த நேரத்துல எந்த மாதிரி பார்ப்பாங்கன்னு தெரியாது. நிறைய பேர் அந்த மாதிரி வித்தியாசமான பார்வையிலும் பார்த்துருக்காங்க.

    இந்த மாதிரி சமயத்தில் காலேஜ் யார் படிக்க வைப்பாங்க, பீஸ் யார் கட்டுவாங்க என்று யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். நான் ரொம்ப ஃபீல் பண்ணி தினமும் அழுவேன். நம்மளால இதுக்கு மேல படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன். எனக்கு படிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை. எனக்கு அம்மா இருந்த வரைக்கும் இது படிக்கணும் அது படிக்கணும்னு ஆசை இருந்துச்சு அதுக்கப்புறம் எனக்கு படிக்கணும்ன்றதே ஒரு பேராசை ஆயிடுச்சு.

    #அருண் கனகராஜ் #அகரம் #விதை பேட்ச் #கல்வி #தமிழ்நாடு #மாணவர் போராட்டம் #agaram #student

  • அம்மா அப்பா இறந்த பின்னும் படிப்பை கைவிடாத அருணின் கதை

    அம்மா அப்பா இறந்த பின்னும் படிப்பை கைவிடாத அருணின் கதை

    என்னோட பேரு அருண் கனகராஜ். நான் அகரம் 2015 விதை பேட்ச் மாணவன். திருப்பத்தூர் பக்கம் 24 கிமீ தள்ளி இருக்கிற ஒரு குக்கிராமம் தான் என்னுடைய ஊர். அந்த கிராமத்தில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் படித்து வளர்ந்த பையன் நான். என் கூட பிறந்தவர்கள் ஒரு அக்கா, ஒரு தங்கச்சி இருக்கிறார்கள்.

    பெற்றோர் இழப்பின் சோகம்

    என்னுடைய 10 வயசுல அம்மா ஒரு விபத்து ஏற்பட்டது. அவருக்கு நிறைய ட்ரீட்மெண்ட் செய்து ரொம்பவே செலவு செய்தோம். ஆனாலுமே ட்ரீட்மெண்ட் பண்ண முடியாமல், சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் இறந்துட்டாங்க. நான் முதல் முதலா சென்னை வந்ததே அப்போது தான்.

    அப்பா வெளிநாட்டுக்கு 3 மாசம் தான் ஆச்சு. ஆனால் அம்மா திடீரென இறந்துட்டதால உடனே இங்கே வந்துட்டாரு. அவர் கொஞ்சம் மது குடிப்பாரு. ஊர்லேயே கிடைக்கிற வேலைய பாத்துட்டு இங்கேயே இருந்துட்டாரு. என்னோட 12 வயசுல அவரும் ஒரு விபத்துல இறந்துட்டாரு.

    நான் பையன் ஒரே ஒரு பையன்தான். இருந்தாலும் எனக்கு மேல என் அக்கா இருந்தாள். அதனால், என்னோட பாதி பாரத்தை என் அக்காதான் சுமந்துட்டு இருந்தா. அவளோடு அரவணைப்பிலும் அடைக்களத்திலும் நானும் என் தங்கச்சியும் இருந்தோம்.

    வீடு இழந்த வாழ்க்கை

    எங்களுக்கு சொந்த வீடு கிடையாது. எங்க அப்பா வீட்டில் பெரியவர் என்பதால் எங்க பரம்பரை வீட்ட எங்களுக்கு தாத்தா கொடுத்துட்டாரு. அம்மாவுக்கு விபத்து ஆகுறவரைக்கும் எல்லாமே சந்தோஷமா தான் போயிட்டு இருந்துச்சு. அம்மா இறந்ததுக்கு பிறகு எல்லாமே இல்லாம போன ஆயிடுச்சு.

    நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டோட நிலம், எங்க சித்தாப்புவுக்கு பங்கு போயிடுச்சு. அதனால், அந்த வீடு எங்களுக்கு சொந்தமில்லாத மாதிரி ஆயிடுச்சு. அதன் பிறகு, எங்க ஊர்ல ஒரு வீடு கட்டுறதுக்காக எங்க தாத்தா நிலம் கொடுத்திருந்தாரு. அந்த இடத்திலதான் எங்க அம்மா எங்க அப்பாவை வெளிநட்டுக்கு அனுப்பி அவங்க நகை எல்லாம் வச்சு வீடு கட்ட ஆரம்பிச்சாங்க.

    சித்தப்பா வீட்டில் வாழ்க்கை

    நான் 2வது படிக்கும்போதே வீடு கட்ட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. வீடு கட்ட ஆரம்பிச்சு 4வது படிக்கும்போது சுவர் எழுப்பி மோல்டிங் போட்டுட்டாங்க. அந்த வீட்டில் ஒரு வருசம் எங்க அம்மா குடி இருந்தாங்க. அப்போது, எங்க ஊரு டவுனில் பிரைட் ரைஸ் கடை மாதிரி வச்சிருந்தோம். அந்த வீட்ல இருக்கும்போதுதான் அம்மாவுக்கு ஆக்சிடென்ட் ஆச்சு. அதுக்கப்புறம் அதே வீட்லதான் அப்பாவும் எங்களை பாத்துக்கிட்டாரு. அக்காவை சமைக்கவிடாமல் அப்பா தான் சமைப்பாரு.

    அம்மா இறந்ததுக்கு அப்புறம் அப்பா இருக்காருன்ற ஒரு தைரியத்துல இருந்தோம். ஒரு வருஷத்திலயே அவரும் தவறிட்டாருன்னும்போது எங்க 4 மாமாக்களும், பசங்களை எப்படியாச்சு பார்த்துக்கோங்கன்னு சொல்லிட்டு எங்க அப்பாவோட தம்பிகிட்ட எங்க மூணு பேரையும் ஒப்படைச்சிட்டு எங்க அப்பாவோ இறந்த சடங்கை முடிச்சிட்டு கிளம்பிட்டாங்க.

    கல்வியின் மீதான தாகம்

    சித்தப்பா வீட்ல தங்கிதான் படிச்சிட்டு இருந்தோம். சின்ன சின்ன செலவுக்கு எல்லாம், கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் பூ எடுக்க போவோம் ஒரு கிலோக்கு 5,6 ரூபாய் கொடுப்பாங்க. அப்புறம் வாழைத்தோட்டத்துக்கு எல்லாம் எருவரைக்கு போவோம். அங்க போனா காசும் கொடுப்பாங்க, வாழைக்காயயும் ஒரு சீப்பு கொடுத்து அனுப்புவாங்க. அந்த காயை எடுத்துட்டு வந்து சமைச்சு சாப்பிட்டுருக்கோம்.

    அம்மா அப்பா பேரோட ரேஷன் கார்டு இருந்துச்சு, அத வச்சு தான் அரிசி வாங்கி சாப்பிட்டு இருந்தோம். ஆரம்பத்தில் அக்காவுக்கு காலேஜ் பீஸை சித்தப்பா கட்டுனாரு, அதற்கு அப்புறம் அவர் கட்ட முடியாது என்று சொன்னதுக்கு பிறகு அவளோட பிரண்ட்ஸ் கட்டிருக்காங்க. இப்படி எல்லோருடைய உதவி மூலமாக அவ பிஏ இங்கிலிஷ் லிட்டரேச்சர் முடிச்சா.

    தனியே வந்து சந்தித்த போராட்டம்

    12வது முடிச்சிட்டு காலேஜ் போற நேரத்தில், நாங்க தனியா வந்துட்டோம். அக்காவுக்கு 3,000 ரூ தான் சம்பளம், வீட்டில் ஜன்னல் கூட கிடையாது. அந்த ஜன்னலுக்கு எல்லாம் கூட அக்காவோட புடவையதான் தச்சு ஸ்கிரீன் மாதிரி போட்டோம். ரோட்டோரமே இருக்கற வீடு, யாரு எந்த நேரத்துல எந்த மாதிரி பார்ப்பாங்கன்னு தெரியாது.

    “நம்மளால இதுக்கு மேல படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன். எனக்கு படிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை. எனக்கு அம்மா இருந்த வரைக்கும் இது படிக்கணும் அது படிக்கணும்னு ஆசை இருந்துச்சு, அதுக்கப்புறம் எனக்கு படிக்கணும்ன்றதே ஒரு பேராசை ஆயிடுச்சு” என்கிறார் அருண்.

    வெற்றி நோக்கிய பயணம்

    சித்தப்பா வீட்ல இருந்து வெளிய வந்து எங்க வீட்ல தங்கி நாங்க சர்வை பண்ண ஆரம்பிச்சோமோ அன்னைக்குதான் சர்வைவல்னா என்னன்றத கத்துக்கிட்டோம். தனியா இந்த உலகத்துல அம்மா அப்பா இல்லாட்டியும் ஒரு பசங்க ஒழுக்கமா வளர முடியும். பசங்க இந்த மாதிரி நல்லா படிச்சு நல்ல நிலைமைக்கு போக முடியும்ன்றது தெரிஞ்சுக்கிட்டோம்.

    இன்று அருண் அகரம் அறக்கட்டளையின் உதவியுடன் தனது கல்வியை தொடர்கிறார். பல சவால்களை தாண்டி வந்த அவர், விடாமுயற்சியால் இலக்கை அடைய முடியும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறார்.

    #அகரம் #அறக்கட்டளை #மாணவர் #வாழ்க்கைக் கதை #போராட்டம் #தமிழகம் #agaram #student

  • அம்மா அப்பா இழந்தும் கல்வியில் வெற்றி – அகரம் மாணவர் அருண் கனகராஜ் கதை

    அம்மா அப்பா இழந்தும் கல்வியில் வெற்றி – அகரம் மாணவர் அருண் கனகராஜ் கதை

    என்னோட பேரு அருண் கனகராஜ். நான் அகரம் 2015 விதை பேட்ச். திருப்பத்தூர் பக்கம் 24 கிமீ தள்ளி இருக்கிற ஒரு குக்கிராமம் தான் என்னுடைய ஊர். அந்த கிராமத்தில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் படித்து வளர்ந்த பையன் தான் நான். என் கூட பிறந்தவர்கள் ஒரு அக்கா, ஒரு தங்கச்சி இருக்கிறார்கள்.

    குடும்ப சோகம்

    என்னுடைய 10 வயசுல அம்மாவுக்கு ஒரு விபத்து ஏற்பட்டது. அவருக்கு நிறைய ட்ரீட்மெண்ட் செய்து ரொம்பவே செலவு செய்தோம். ஆனாலுமே ட்ரீட்மெண்ட் பண்ண முடியாமல், சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் இறந்துட்டாங்க. நான் முதல் முதலா சென்னை வந்ததே அப்போது தான். அப்பா வெளிநாட்டுக்கு 3 மாசம் தான் ஆச்சு. ஆனால் அம்மா திடீரென இறந்துட்டதால உடனே இங்கே வந்துட்டாரு.

    அவர் கொஞ்சம் மது குடிப்பாரு. ஊர்லேயே கிடைக்கிற வேலைய பாத்துட்டு இங்கேயே இருந்துட்டாரு. என்னோட 12 வயசுல அவரும் ஒரு விபத்துல இறந்துட்டாரு. அம்மா இருந்த அதே பெட்டில் தான் அப்பாவும் இறந்தது மிகுந்த வலியைத் தந்தது.

    அக்காவின் அரவணைப்பு

    நான் பையன் ஒரே ஒரு பையன்தான். இருந்தாலும் எனக்கு மேல என் அக்கா இருந்தாள். அதனால், என்னோட பாதி பாரத்தை என் அக்காதான் சுமந்துட்டு இருந்தா. அவளோடு அரவணைப்பிலும் அடைக்களத்திலும் நானும் என் தங்கச்சியும் இருந்தோம். எங்களுக்கு சொந்த வீடு கிடையாது. எங்க அப்பா வீட்டில் பெரியவர் என்பதால் எங்க பரம்பரை வீட்ட எங்களுக்கு தாத்தா கொடுத்துட்டாரு.

    வாழ்க்கையின் திருப்பம்

    அம்மா இறந்ததுக்கு பிறகு எல்லாமே இல்லாம போன ஆயிடுச்சு. நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டோட நிலம், எங்க சித்தாப்புவுக்கு பங்கு போயிடுச்சு. அதனால், அந்த வீடு எங்களுக்கு சொந்தமில்லாத மாதிரி ஆயிடுச்சு. நாங்க மறுபடியும் அதே கவர்மென்ட் ஸ்கூல்ல கண்டினியூ பண்ணோம். சித்தப்பா வீட்ல தங்கிதான் படிச்சிட்டு இருந்தோம்.

    பொருளாதார போராட்டம்

    சின்ன சின்ன செலவுக்கு எல்லாம், கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் பூ எடுக்க போவோம் ஒரு கிலோக்கு 5,6 ரூபாய் கொடுப்பாங்க. அப்புறம் வாழைத்தோட்டத்துக்கு எல்லாம் எருவரைக்கு போவோம். அங்க போனா காசும் கொடுப்பாங்க, வாழைக்காயயும் ஒரு சீப்பு கொடுத்து அனுப்புவாங்க. அந்த காயை எடுத்துட்டு வந்து சமைச்சு சாப்பிட்டுருக்கோம்.

    அம்மா அப்பா பேரோட ரேஷன் கார்டு இருந்துச்சு, அத வச்சு தான் அரிசி வாங்கி சாப்பிட்டு இருந்தோம். ஆரம்பத்தில் அக்காவுக்கு காலேஜ் பீஸை சித்தப்பா கட்டுனாரு, அதற்கு அப்புறம் அவர் கட்ட முடியாது என்று சொன்னதுக்கு பிறகு அவளோட பிரண்ட்ஸ் கட்டிருக்காங்க.

    சித்தப்பா வீட்டில் இருந்து வெளியேறுதல்

    நம்மளால எந்த பிரச்சனையும் அவங்களுக்குள்ள வரக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டு நாங்களா விலகிட்டோம். சித்தப்பா எங்களுக்கு அப்பாவா இருக்கமாட்டாரான்னு நிறைய நாள் ஏங்கியிருக்கேன். அவர் கட்டி பிடிக்க மாட்டாரான்னு ஏங்கி இருக்கேன். அவர் தொட்டு பேச மாட்டாரான்னு ஏங்கி இருக்கேன்.

    தனியாக வாழ்க்கை

    12வது முடிச்சிட்டு காலேஜ் போற நேரத்தில், நாங்க தனியா வந்துட்டோம். அக்காவுக்கு 3,000 ரூபாய் தான் சம்பளம், வீட்டில் ஜன்னல் கூட கிடையாது. அந்த ஜன்னலுக்கு எல்லாம் கூட அக்காவோட புடவையதான் தச்சு ஸ்கிரீன் மாதிரி போட்டோம். ரோட்டோரமே இருக்கற வீடு, யாரு எந்த நேரத்துல எந்த மாதிரி பார்ப்பாங்கன்னு தெரியாது. எல்லாரோட பார்வையும் ஒரே மாதிரியும் இருக்காது. நிறைய பேர் அந்த மாதிரி வித்தியாசமான பார்வையிலும் பார்த்துருக்காங்க.

    கல்வியின் மீதான ஆசை

    இந்த மாதிரி சமயத்தில் காலேஜ் யார் படிக்க வைப்பாங்க, பீஸ் யார் கட்டுவாங்க என்று யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். நான் ரொம்ப ஃபீல் பண்ணி தினமும் அழுவேன். நம்மளால இதுக்கு மேல படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன். எனக்கு படிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை. எனக்கு அம்மா இருந்த வரைக்கும் இது படிக்கணும் அது படிக்கணும்னு ஆசை இருந்துச்சு அதுக்கப்புறம் எனக்கு படிக்கணும்ன்றதே ஒரு பேராசை ஆயிடுச்சு.

    அகரம் வழிகாட்டுதல்

    அகரம் அறக்கட்டளை மூலம் எனக்கு வழிகாட்டுதல் மற்றும் நிதி உதவி கிடைத்தது. இதுவே என்னை மேலும் படிக்க தூண்டியது. என் கனவுகளை அடைய உதவியது. இன்று நான் ஒரு பொறியியல் பட்டதாரி ஆகிவிட்டேன். இந்த சாதனைக்கு அகரம் மற்றும் என் அக்காவின் தியாகமே காரணம்.

    அடுத்த கட்டம்

    அம்மா அப்பா இல்லாத போதும் கல்வியில் சாதிக்க முடியும் என்பதை நிரூபித்துள்ளேன். இனி வரும் காலங்களில் மற்ற ஏழை மாணவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்பதே என் லட்சியம். அகரம் போன்ற அறக்கட்டளைகள் ஏழை மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒளியேற்றுகின்றன.

    #அகரம் #கல்வி #தமிழக மாணவர்கள் #போராட்டம் #வெற்றி கதை #ஏழை மாணவர் #agaram #student

  • கிராமத்து கஷ்டங்களை வென்ற அகரம் மாணவர் அருண் கனகராஜ்

    கிராமத்து கஷ்டங்களை வென்ற அகரம் மாணவர் அருண் கனகராஜ்

    என்னுடைய பெயர் அருண் கனகராஜ். நான் அகரம் 2015 விதை பேட்சை சேர்ந்தவன். திருப்பத்தூரில் இருந்து 24 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள ஒரு குக்கிராமம் தான் என்னுடைய ஊர். அந்த கிராமத்தில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் படித்து வளர்ந்தவன் நான். எனக்கு ஒரு அக்கா, ஒரு தங்கச்சி இருக்கிறார்கள்.

    பெற்றோர் இழப்பும் சவால்களும்

    எனக்கு 10 வயது இருக்கும் போது அம்மாவுக்கு ஒரு விபத்து ஏற்பட்டது. அவருக்கு நிறைய சிகிச்சை செய்தோம், ஆனால் முடியாமல் சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் இறந்து விட்டார்கள். நான் முதல் முதலில் சென்னை வந்ததே அப்போது தான். அப்பா வெளிநாட்டில் இருந்தார். அம்மா இறந்ததுக்கு பிறகு அவர் திரும்பி வந்து ஊரிலேயே வேலை பார்த்தார். எனக்கு 12 வயது இருக்கும் போது அவரும் ஒரு விபத்தில் இறந்து விட்டார்.

    நான் பையன் மட்டும் தான். இருந்தாலும் எனக்கு மேல என் அக்கா இருந்தாள். அவள் தான் என்னோட பாதி பாரத்தை சுமந்தாள். எங்களுக்கு சொந்த வீடு கிடையாது. எங்க அப்பா வீட்டில் பெரியவர் என்பதால் பரம்பரை வீட்டை தாத்தா கொடுத்தார். அம்மா விபத்துக்கு முன் எல்லாம் நன்றாக இருந்தது. எது கேட்டாலும் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. அம்மா இறந்த பிறகு எல்லாமே மாறிப்போயிற்று.

    பள்ளிப்படிப்பு முதல் உயர்கல்வி வரை

    நான் 2ம் வகுப்பு படிக்கும்போதே வீடு கட்ட ஆரம்பித்தார்கள். நான்காம் வகுப்பு படிக்கும் போது சுமார் மோல்டிங் போட்டிருந்தார்கள். அந்த வீட்டில்தான் அம்மா வசித்தார்கள். அந்த நேரத்தில் ஊர் டவுனில் பிரைட் ரைஸ் கடை வைத்திருந்தோம். அப்பா தான் எங்களை பார்த்துக் கொண்டார், அக்காவை சமைக்க விடாமல் அவரே சமைப்பார். அம்மாவுக்கு நாங்கள் நன்றாக படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது.

    அம்மா இறந்ததுக்கு பிறகு, நானும் என் சகோதரிகளும் மீண்டும் அதே அரசுப் பள்ளியில் சேர்ந்தோம். சித்தப்பா வீட்டில் தங்கி படித்தேன். சின்ன செலவுகளுக்கு கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் பூ எடுக்க போவோம்; ஒரு கிலோவுக்கு 5 அல்லது 6 ரூபாய் கொடுப்பார்கள். பின்னர் வாழைத்தோட்டத்துக்கு எருவரைக்கு செல்வோம். அங்கு கிடைத்த வாழைக்காயுடன் வந்து சமைத்து சாப்பிட்டிருக்கிறோம். அம்மா அப்பாவின் ரேஷன் கார்டு இருந்தது; அதன் மூலம் அரிசி வாங்கி சாப்பிட்டோம்.

    சித்தப்பா வீட்டில் இருந்து வெளியேறுதல்

    அக்காவுக்கு கல்லூரி பீஸை முதலில் சித்தப்பா கட்டினார். பின்னர் அவரால் கட்ட முடியாது என்றதும், அவள் நண்பர்கள் உதவி செய்தனர். இப்படி எல்லோர் உதவியாலும் அவள் பிஏ இங்கிலிஷ் லிட்டரேச்சர் முடித்தாள். அதன் பிறகு மாமா ஒருவர் உதவியில் பிஎட் முடித்து 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் வேலைக்கு சென்றாள். நான் 12ம் வகுப்பு முடிக்கும் நிலையில் இருந்தேன். அதுவரை சித்தப்பா வீட்டில் இருந்தாலும், பிரச்சனை வரக்கூடாது என்று நாங்களே விலகினோம்.

    சித்தப்பா எங்களை அப்பாவாக இருக்க மாட்டாரா என்று நிறைய நாட்கள் ஏங்கினேன். அவர் கட்டிப்பிடிக்க மாட்டாரா, தொட்டுப் பேச மாட்டாரா என்று எண்ணியிருக்கிறேன். அந்த கோபம் எனக்கு அவர் மீது இன்றும் இருக்கிறது. ஆனால், நாங்கள் சித்தப்பா வீட்டில் இருந்து வெளியே வந்து சொந்தமாக வாழ ஆரம்பித்தபோதுதான் சர்வைவல் புரிந்தது. அம்மா அப்பா இல்லாவிட்டாலும், ஒரு பையன் ஒழுக்கமாக வளர முடியும், நன்றாக படிக்க முடியும் என்று தெரிந்துக் கொண்டேன்.

    தற்போதைய நிலையும் எதிர்காலமும்

    12ம் வகுப்பு முடித்து கல்லூரி செல்லும் நேரத்தில், நாங்கள் தனியாக வந்துவிட்டோம். அக்காவுக்கு 3,000 ரூபாய் சம்பளம்; வீட்டில் ஜன்னல் கூட இல்லை. ஜன்னலுக்கு அவள் புடவையை தைத்து ஸ்கிரீன் போல போட்டோம். ரோட்டோரத்தில் இருந்த வீடு; யார் எப்போது பார்ப்பார்கள் என்று தெரியாது. கடினமான சூழ்நிலையிலும், நான் கல்லூரி படிப்புக்கு பணம் எப்படி கட்டுவது என்று கலங்கினேன். ஆனால் அகரம் அறக்கட்டளையின் உதவி கிடைத்தது. தற்போது நான் படித்து வருகிறேன், எதிர்காலத்தில் ஒரு நல்ல வேலை வாங்கி என் குடும்பத்தை முன்னேற்ற வேண்டும் என்பது தான் என்னுடைய கனவு.

    #அகரம் #கல்வி #ஏழை மாணவர்கள் #ஊக்கமளிக்கும் கதை #தமிழ்நாடு #agaram #student

  • ‘நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன்’ அகரம் மாணவர் அருணின் உண்மைக் கதை

    ‘நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன்’ அகரம் மாணவர் அருணின் உண்மைக் கதை

    அகரம் 2015 விதை பேட்ச் மாணவர் அருண் கனகராஜ் தனது கடந்த கால வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். திருப்பத்தூருக்கு அருகே உள்ள ஒரு கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அவர், இரு பெற்றோர்களையும் இளம் வயதிலேயே இழந்து, தனது சகோதரிகளுடன் கடும் வறுமையில் வாழ்ந்துள்ளார்.

    குழந்தைப் பருவ இழப்புகள்

    அருண் கனகராஜ் தனது 10 வயதில் தாயை விபத்தில் இழந்தார். சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்றுக் கொண்டிருந்த அவரது தாய், மருத்துவச் செலவுகளுக்குப் பிறகும் உயிர் தப்பவில்லை. இதுவே அவர் முதல் முறையாக சென்னை வருவதற்கான காரணமாக அமைந்தது. தந்தை வெளிநாட்டில் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்த நிலையில், தாயின் மரணத்திற்குப் பிறகு திரும்பி வந்தார்.

    இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள், அருணின் 12 வயதில், தந்தையும் ஒரு விபத்தில் உயிரிழந்தார். இரு பெற்றோர்களையும் இழந்த நிலையில், அக்கா மற்றும் தங்கையுடன் வாழ்க்கைப் போராட்டம் தொடங்கியது. அருண் இதைப் பற்றி கூறுகையில், “அம்மா இறந்ததுக்குப் பிறகு எல்லாமே இல்லாம போன ஆயிடுச்சு. எங்களுக்கு என்ன பண்றதுன்னு ஒன்னுமே புரியல” என்று கூறினார்.

    வறுமையும் வாழ்க்கைப் போராட்டமும்

    பெற்றோர் இழப்புக்குப் பிறகு, குடும்பத்தின் சொத்துகள் பிரிவினைக்கு உள்ளாகி, அவர்கள் தங்கள் சொந்த வீட்டை இழந்தனர். சித்தப்பா வீட்டில் தங்கி வாழ வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. பள்ளிப் படிப்பை அரசுப் பள்ளியில் தொடர்ந்த அவர்கள், அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவுகளைப் பூக்கள் பறித்தல், வாழைத்தோட்டத்தில் வேலை செய்தல் போன்ற சிறு வேலைகள் மூலம் ஈட்டினர்.

    அக்காவின் கல்லூரிக் கட்டணத்தை சித்தப்பா முதலில் செலுத்தினார், பின்னர் நண்பர்கள் உதவியுடன் தொடர்ந்தார். அக்கா பிஏ இங்கிலிஷ் லிட்டரேச்சர் பட்டம் பெற்று, பின்னர் பிஎட் பட்டம் பெற்று மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் வேலைக்குச் சென்றார். இந்த நேரத்தில், அருண் 12-ஆம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

    கல்வி மீதான பேராவல்

    அருணின் பெற்றோர்கள் இருவருக்கும் அவர் நன்றாகப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. தாய் இறப்பதற்கு முன்பே, அவரைப் பிரைவேட் பள்ளியில் சேர்க்கத் திட்டமிட்டிருந்தனர். ஆனால் பெற்றோர் இழப்புக்குப் பிறகு, கல்வி தொடர்வது கடினமான சவாலாக மாறியது. அருண் இதைப் பற்றி கூறுகையில், “நம்மளால இதுக்கு மேல படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன். எனக்கு படிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை” என்று உணர்ச்சிபூர்வமாகத் தெரிவித்தார்.

    கல்லூரிப் படிப்புக்கான கட்டணம், வாழ்க்கைச் செலவுகள் போன்றவை பெரும் தடைகளாக நின்றன. சித்தப்பா வீட்டில் இருந்து வெளியேறி, சொந்தமாக வாழத் தொடங்கியபோது, ஜன்னல் இல்லாத வீட்டில் வாழ்ந்த அவர்கள், அக்காவின் புடவையைத் தைத்து ஜன்னல் திரைச்சீலையாகப் பயன்படுத்தினர்.

    சமூக அழுத்தங்களும் மனவலிமையும்

    சமூகத்தின் வித்தியாசமான பார்வைகள், ஏறத்தாழத் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கை நிலை ஆகியவை மனவலியை ஏற்படுத்தின. அருண் கூறுகையில், “ரோட்டோரமே இருக்கற வீடு, யாரு எந்த நேரத்துல எந்த மாதிரி பார்ப்பாங்கன்னு தெரியாது. எல்லாரோட பார்வையும் ஒரே மாதிரியும் இருக்காது” என்று சமூக அழுத்தத்தை விவரித்தார்.

    இருப்பினும், நண்பர்கள் மற்றும் ஆதரவானவர்களின் உதவி, குறிப்பாக நண்பர்களின் பெற்றோர்கள் தம் மகனைப் போலப் பார்த்துக் கொண்டமை, அவருக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. இந்த அனுபவங்கள் அவருக்கு ஒரு முக்கிய பாடத்தைக் கற்றுத் தந்தன: தனியாக இந்த உலகத்தில் பெற்றோர் இல்லாமலும் ஒருவர் ஒழுக்கமாக வளர முடியும், நன்றாகப் படித்து நல்ல நிலைமைக்குச் செல்ல முடியும் என்பதே.

    அகரம் மற்றும் வெற்றிப் பயணம்

    இந்த எல்லா சவால்களையும் தாண்டி, அருண் அகரம் 2015 விதை பேட்ச் மாணவராகச் சேர்ந்தார். அகரம் நிறுவனத்தின் வழிகாட்டுதல் மற்றும் ஆதரவு அவரது வாழ்க்கையில் முக்கிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. இன்று அவர் தனது கல்வி மற்றும் தொழில் பாதையில் வெற்றி கண்டுள்ளார், மேலும் பலருக்கு ஊக்கமளிக்கும் கதையாக விளங்குகிறார்.

    அவரது கதை, வறுமை, பெற்றோர் இழப்பு, சமூகத் தடைகள் போன்ற எதிர்மறை சூழ்நிலைகளில் கூட விடாமுயற்சி மற்றும் கல்வி மீதான பேராவல் வெற்றிக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. தமிழகத்தின் கிராமப்புறங்களில் உள்ள பல மாணவர்களுக்கு இந்தக் கதை ஒரு நம்பிக்கைக் கதையாக அமைந்துள்ளது.

    #அகரம் #மாணவர் வாழ்க்கை #தமிழ்நாடு கிராமம் #கல்வி வெற்றி #வறுமை சமாளிப்பு #ஊக்கமளிக்கும் கதை #agaram #student

  • ‘நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன்’ – அகரம் மாணவர் அருணின் கதை

    ‘நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன்’ – அகரம் மாணவர் அருணின் கதை

    அருண் கனகராஜ், அகரம் 2015 விதை பேட்ச் மாணவர். திருப்பத்தூர் பகுதியில் 24 கிமீ தொலைவில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வளர்ந்த இவர், அரசுப் பள்ளியில் கல்வி கற்றார். 10 வயதில் தாயார் விபத்துக்குள்ளாகி சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் காலமானார். இரண்டு வருடங்களுக்குள் தந்தையும் விபத்தில் இறந்த பிறகு, அருணும் அவரது இரண்டு சகோதரிகளும் அனாதைகளாகி விட்டனர்.

    குடும்பப் பின்னணி மற்றும் சவால்கள்

    அருணின் குடும்பம் தொடக்கத்தில் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்ததாக இருந்தது. தாயார் விபத்துக்குள்ளாகும் வரை வாழ்க்கை சாதாரணமாக இருந்தது. தந்தை வெளிநாட்டில் வேலை செய்து வந்த நிலையில், தாயாரின் மரணம் குடும்பத்தை முற்றிலும் மாற்றியது. தந்தை திரும்பி வந்து குடும்பத்தை கவனித்தார், ஆனால் அவரும் விரைவில் விபத்தில் இறந்தார். இந்த இழப்புகளுக்குப் பிறகு, குடும்பத்தின் நிலைமை மிகவும் கடினமானது.

    கிராமத்தில் உள்ள அவர்களது பாரம்பரிய வீட்டின் உரிமை சிக்கல்கள் எழுந்தன. புதிய வீடு கட்டும் முயற்சியில் தாயார் தொடங்கியிருந்தார், ஆனால் அது முழுமையடையாமலே போனது. அருண் நினைவுகூருகையில், ‘அம்மா இறந்ததுக்கு பிறகு எல்லாமே இல்லாம போன ஆயிடுச்சு’ என்று கூறுகிறார். இந்த நிலையில், மூத்த சகோதரி கலாவதி குடும்ப பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.

    கல்வி பயணம் மற்றும் போராட்டங்கள்

    அருணின் பெற்றோர் இருவருக்கும் குழந்தைகள் நன்கு படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. தாயார் இறப்பதற்கு முன்பே, அருணை பிரைவேட் பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கான திட்டங்கள் இருந்தன. ஆனால் பெற்றோர் இழப்புக்குப் பிறகு, கல்வி தொடர்வது பெரும் சவாலாக மாறியது. குடும்பம் சித்தப்பா வீட்டில் தங்கியிருந்தது, அங்கு அடிப்படை வசதிகளும் குறைவாக இருந்தன.

    அருண் விவரிக்கையில், ‘நாங்க மறுபடியும் அதே கவர்மென்ட் ஸ்கூல்ல கண்டினியூ பண்ணோம்’ என்றார். வாழ்க்கைச் செலவுக்காக, கனகாமரம் பூத் தோட்டங்களில் பூ பறிக்கும் பணி, வாழைத்தோட்டங்களில் எரு வாரும் பணி போன்ற சிறு வேலைகளை செய்தார்கள். ரேஷன் கார்டு மூலம் அரிசி வாங்கி, தங்கள் சகோதரி சமைத்த உணவை உண்டனர். மூத்த சகோதரி கலாவதியின் கல்லூரி கட்டணத்தை முதலில் சித்தப்பா செலுத்தினார், பின்னர் அவரது நண்பர்கள் உதவினர்.

    உளவியல் போராட்டங்கள் மற்றும் உறுதி

    பெற்றோர் இழப்பு அருணின் மனநிலையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. சித்தப்பாவிடம் இருந்து தந்தை போன்ற அன்பை எதிர்பார்த்து ஏமாற்றமடைந்தார். ‘சித்தப்பா எங்களுக்கு அப்பாவா இருக்கமாட்டாரான்னு நிறைய நாள் ஏங்கியிருக்கேன்’ என்று அவர் கூறுகிறார். இந்த உணர்ச்சிபூர்வமான சுமை கல்வி மீதான அவரது ஆர்வத்தை மேலும் அதிகரித்தது.

    12-ஆம் வகுப்பை முடித்த பிறகு, அருணும் அவரது சகோதரிகளும் சித்தப்பா வீட்டிலிருந்து வெளியேறி தனியாக வாழத் தொடங்கினர். அக்காவின் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் குடும்பம் நடத்த வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. அருண் நினைவுகூருகையில், ‘ரோட்டோரமே இருக்கற வீடு, யாரு எந்த நேரத்துல எந்த மாதிரி பார்ப்பாங்கன்னு தெரியாது’ என்று கூறுகிறார். கல்லூரி கட்டணம் யார் செலுத்துவார்கள் என்ற கவலை அவரை வாட்டியது.

    கல்வி மீதான பேராசை மற்றும் வெற்றி

    அருண் வலியுறுத்துகையில், ‘எனக்கு படிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை. அம்மா இருந்த வரைக்கும் இது படிக்கணும் அது படிக்கணும்னு ஆசை இருந்துச்சு அதுக்கப்புறம் எனக்கு படிக்கணும்ன்றதே ஒரு பேராசை ஆயிடுச்சு’ என்றார். இந்த ‘பேராசை’ தான் அவரை முன்னேற்றத்திற்கு உந்தியது. தினமும் அழுது கொண்டே, ‘நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு’ என்று சொல்லிக் கொண்டாலும், அவர் மனதில் கல்வி மீதான உறுதி மாறவில்லை.

    அகரம் விதை திட்டம் போன்ற கல்வி முன்னேற்ற நிறுவனங்களின் உதவியும், சகோதரிகளின் தியாகமும், நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களின் ஆதரவும் அருணுக்கு கல்வி தொடர உதவியது. இன்று அவர் தனது கல்வி பயணத்தை வெற்றிகரமாக முடித்து, சமூகத்திற்கு பங்களிக்கும் நபராக விளங்குகிறார். அவரது கதை வறுமை மற்றும் துன்பங்கள் இடையே கல்வியின் சக்தியை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

    தமிழ்நாடு சமூகத்திற்கான சாரம்

    அருணின் கதை தமிழ்நாட்டின் பல கிராமப்புற பகுதிகளில் உள்ள ஏழை மாணவர்களின் நிலையை பிரதிபலிக்கிறது. பெற்றோர் இழப்பு, பொருளாதார சிரமங்கள், மனோதத்துவ சவால்கள் இடையே கல்வி தொடர்வது பலருக்கான உண்மையான போராட்டமாக உள்ளது. அரசு மற்றும் தனியார் கல்வி உதவி திட்டங்கள், சமூக ஆதரவு வலைப்பின்னல்கள் இத்தகைய இளைஞர்களுக்கு முக்கியமானவை.

    அருணின் வெற்றி கல்வி மூலம் சமூக மாற்றம் சாத்தியம் என்பதை நிரூபிக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் அகரம் போன்ற அமைப்புகள் பல்வேறு பின்னணியிலிருந்து வந்த மாணவர்களுக்கு வாய்ப்புகளை வழங்கி வருகின்றன. அருணின் செய்தி தெளிவாக உள்ளது: ‘தனியா இந்த உலகத்துல அம்மா அப்பா இல்லாட்டியும் ஒரு பசங்க ஒழுக்கமா வளர முடியும். பசங்க இந்த மாதிரி நல்லா படிச்சு நல்ல நிலைமைக்கு போக முடியும்ன்றது தெரிஞ்சுக்கிட்டோம்.’

    #அகரம் #மாணவர் கதை #அனாதை #கல்வி #திருப்பத்தூர் #சமூக மாற்றம் #agaram #student