இந்த செய்தி இன்றைய செய்திகள் பகுதியில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.
திருப்பத்தூரில் இருந்து 24 கிமீ தொலைவில் உள்ள ஒரு சிறிய குக்கிராமத்தில் பிறந்த அருண் கனகராஜ், தனது 10 வயதில் அம்மாவையும், 12 வயதில் அப்பாவையும் இழந்தார். எந்த ஆதரவும் இன்றி, தனது அக்கா மற்றும் தங்கச்சியுடன் சேர்ந்து வாழ்க்கையின் சுமையைத் தாங்கினார். அந்த காலத்தில், “நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன்” என்கிறார் அருண்.
- என்ன: அம்மா, அப்பா இருவரையும் இழந்த அருணின் வாழ்க்கைப் பயணம்
- யார்: அருண் கனகராஜ் (அகரம் 2015 விதை பேட்ச்)
- எங்கே: திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள குக்கிராமம், ஆரம்பத்தில் அரசுப் பள்ளி
- எப்போது: 10 வயதில் அம்மா இழப்பு, 12 வயதில் அப்பா இழப்பு
- ஏன்: விபத்துகள் காரணமாக பெற்றோர் இருவரும் இறந்தனர்
சிறு வயதிலேயே பெற்ற இழப்புகள்
அருணின் குடும்பம் ஒரு சாதாரண நடுத்தர குடும்பம். அப்பா வெளிநாட்டில் வேலை பார்த்து வந்தார். ஆனால், அருணுக்கு 10 வயது இருக்கும் போது, அம்மா ஒரு விபத்தில் சிக்கி, சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் இறந்தார். அம்மாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அப்பா ஊருக்குத் திரும்பி, கிடைக்கும் வேலைகளைச் செய்து பிழைத்தார். ஆனால், இரண்டு ஆண்டுகளில் அவரும் ஒரு விபத்தில் இறந்தார். “அம்மா எல்லா ஹாஸ்பிட்டலும் போயிட்டு கடைசியா ராஜீவ் காந்தி ஹாஸ்பிடல் வந்தாங்க. அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவுல அதே பெட்டில் தான் அப்பாவும் அட்மிட் ஆகி இறந்தாரு” என நினைவு கூர்கிறார் அருண்.
அக்காவின் தோள் மீதான வாழ்க்கை
அம்மா அப்பா இல்லாத நிலையில், குடும்பத்தின் பொறுப்பு முழுவதும் அக்கா மீது விழுந்தது. “எனக்கு மேல என் அக்கா இருந்தாள். அதனால், என்னோட பாதி பாரத்தை என் அக்காதான் சுமந்துட்டு இருந்தா” என்கிறார். மாமாக்கள் மூன்று பிள்ளைகளையும் சித்தப்பாவிடம் ஒப்படைத்து சென்றுவிட்டனர். சித்தப்பா வீட்டில் தங்கி, தான் அரசுப் பள்ளியில் படிப்பைத் தொடர்ந்தார். ஆனால், சித்தப்பாவின் அன்புக் குறைவு ஒரு பக்க வலியாக இருந்தது. “சித்தப்பா எங்களுக்கு அப்பாவா இருக்கமாட்டாரான்னு நிறைய நாள் ஏங்கியிருக்கேன்” என்கிறார்.
வறுமையுடன் போராட்டம்
சித்தப்பா வீட்டில் இருந்து வெளியே வந்த பிறகு, சொந்த வீட்டில் தங்கி, தனித்துப் போராடத் தொடங்கினர். அக்காவுக்கு 3000 ரூபாய் மட்டுமே சம்பளம். வீட்டில் ஜன்னல் கூட இல்லை. “அந்த ஜன்னலுக்கு எல்லாம் கூட அக்காவோட புடவையதான் தச்சு ஸ்கிரீன் மாதிரி போட்டோம்” என்கிறார். பிழைப்புக்காக, கனகாமரம் பூத் தோட்டத்தில் பூ எடுக்கச் சென்றனர். ஒரு கிலோ பூவுக்கு 5-6 ரூபாய் கிடைத்தது. வாழைத் தோட்டத்தில் எரு போடச் சென்றால், சம்பளத்துடன் வாழைக்காயும் கொடுத்து அனுப்பினர். அரிசிக்கு அம்மா அப்பா பெயரிலான ரேஷன் கார்டு உதவியது.
“படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை ஒரு பேராசையாக மாறியது”
12ஆம் வகுப்பு முடித்து கல்லூரிக்குத் தயாராகும் நேரம் கடினமாக இருந்தது. “நம்மளால இதுக்கு மேல படிக்கவே முடியாதுனு அழுதுட்டே இருப்பேன்” என்கிறார் அருண். ஆனால், “படிக்கணும்ன்றதே ஒரு பேராசை ஆயிடுச்சு” என்று மனம் தளராமல் முன்னேறினார். கல்லூரிக் கட்டணத்திற்கு மாமா, நண்பர்கள், ஊர் மக்கள் என்று பலர் உதவி செய்தனர். அக்கா பிஏ இங்கிலீஷ் லிட்டரேச்சர் முடித்து, பின்னர் பிஎட் முடித்து ஆசிரியையானார்.
இதன் முக்கியத்துவம் என்ன?
அருணின் கதை, தமிழகத்தின் ஏழை, வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழ் உள்ள மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்களை வெளிச்சம் போடுகிறது. ஆனால், சரியான வழிகாட்டுதலும், உறுதியும் இருந்தால் எந்த தடையையும் வெல்ல முடியும் என்பதை நிரூபிக்கிறது. அக்ரம் அறக்கட்டளை போன்ற அமைப்புகள் இம்மாதிரியான மாணவர்களுக்கு கல்வி உதவியும், மென்திறன் பயிற்சியும் அளித்து வெற்றிபெற வழிவகுக்கிறது.
அடுத்து என்ன?
இன்று அருண் கனகராஜ், தனது கல்வியை முடித்து, நல்ல வேலையில் இருக்கிறார். தனது அனுபவங்களை பகிர்ந்து, ஏழை மாணவர்களின் மனத்தை உறுதிப்படுத்தும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளார். தனியாகப் பயணித்த போதும், “எங்களுக்கு சொந்த வீடு கிடையாது” என்பதிலிருந்து இன்று தனது குடும்பத்திற்கு ஒரு நல்ல எதிர்காலத்தை உருவாக்கியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
தகவல்கள்: அகரம் அறக்கட்டளை நேர்காணலில் இருந்து.
