அருண் கனகராஜ், அகரம் 2015 விதை பேட்ச் மாணவர். திருப்பத்தூர் பகுதியில் 24 கிமீ தொலைவில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வளர்ந்த இவர், அரசுப் பள்ளியில் கல்வி கற்றார். 10 வயதில் தாயார் விபத்துக்குள்ளாகி சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் காலமானார். இரண்டு வருடங்களுக்குள் தந்தையும் விபத்தில் இறந்த பிறகு, அருணும் அவரது இரண்டு சகோதரிகளும் அனாதைகளாகி விட்டனர்.
குடும்பப் பின்னணி மற்றும் சவால்கள்
அருணின் குடும்பம் தொடக்கத்தில் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்ததாக இருந்தது. தாயார் விபத்துக்குள்ளாகும் வரை வாழ்க்கை சாதாரணமாக இருந்தது. தந்தை வெளிநாட்டில் வேலை செய்து வந்த நிலையில், தாயாரின் மரணம் குடும்பத்தை முற்றிலும் மாற்றியது. தந்தை திரும்பி வந்து குடும்பத்தை கவனித்தார், ஆனால் அவரும் விரைவில் விபத்தில் இறந்தார். இந்த இழப்புகளுக்குப் பிறகு, குடும்பத்தின் நிலைமை மிகவும் கடினமானது.
கிராமத்தில் உள்ள அவர்களது பாரம்பரிய வீட்டின் உரிமை சிக்கல்கள் எழுந்தன. புதிய வீடு கட்டும் முயற்சியில் தாயார் தொடங்கியிருந்தார், ஆனால் அது முழுமையடையாமலே போனது. அருண் நினைவுகூருகையில், ‘அம்மா இறந்ததுக்கு பிறகு எல்லாமே இல்லாம போன ஆயிடுச்சு’ என்று கூறுகிறார். இந்த நிலையில், மூத்த சகோதரி கலாவதி குடும்ப பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.
கல்வி பயணம் மற்றும் போராட்டங்கள்
அருணின் பெற்றோர் இருவருக்கும் குழந்தைகள் நன்கு படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. தாயார் இறப்பதற்கு முன்பே, அருணை பிரைவேட் பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கான திட்டங்கள் இருந்தன. ஆனால் பெற்றோர் இழப்புக்குப் பிறகு, கல்வி தொடர்வது பெரும் சவாலாக மாறியது. குடும்பம் சித்தப்பா வீட்டில் தங்கியிருந்தது, அங்கு அடிப்படை வசதிகளும் குறைவாக இருந்தன.
அருண் விவரிக்கையில், ‘நாங்க மறுபடியும் அதே கவர்மென்ட் ஸ்கூல்ல கண்டினியூ பண்ணோம்’ என்றார். வாழ்க்கைச் செலவுக்காக, கனகாமரம் பூத் தோட்டங்களில் பூ பறிக்கும் பணி, வாழைத்தோட்டங்களில் எரு வாரும் பணி போன்ற சிறு வேலைகளை செய்தார்கள். ரேஷன் கார்டு மூலம் அரிசி வாங்கி, தங்கள் சகோதரி சமைத்த உணவை உண்டனர். மூத்த சகோதரி கலாவதியின் கல்லூரி கட்டணத்தை முதலில் சித்தப்பா செலுத்தினார், பின்னர் அவரது நண்பர்கள் உதவினர்.
உளவியல் போராட்டங்கள் மற்றும் உறுதி
பெற்றோர் இழப்பு அருணின் மனநிலையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. சித்தப்பாவிடம் இருந்து தந்தை போன்ற அன்பை எதிர்பார்த்து ஏமாற்றமடைந்தார். ‘சித்தப்பா எங்களுக்கு அப்பாவா இருக்கமாட்டாரான்னு நிறைய நாள் ஏங்கியிருக்கேன்’ என்று அவர் கூறுகிறார். இந்த உணர்ச்சிபூர்வமான சுமை கல்வி மீதான அவரது ஆர்வத்தை மேலும் அதிகரித்தது.
12-ஆம் வகுப்பை முடித்த பிறகு, அருணும் அவரது சகோதரிகளும் சித்தப்பா வீட்டிலிருந்து வெளியேறி தனியாக வாழத் தொடங்கினர். அக்காவின் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் குடும்பம் நடத்த வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. அருண் நினைவுகூருகையில், ‘ரோட்டோரமே இருக்கற வீடு, யாரு எந்த நேரத்துல எந்த மாதிரி பார்ப்பாங்கன்னு தெரியாது’ என்று கூறுகிறார். கல்லூரி கட்டணம் யார் செலுத்துவார்கள் என்ற கவலை அவரை வாட்டியது.
கல்வி மீதான பேராசை மற்றும் வெற்றி
அருண் வலியுறுத்துகையில், ‘எனக்கு படிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை. அம்மா இருந்த வரைக்கும் இது படிக்கணும் அது படிக்கணும்னு ஆசை இருந்துச்சு அதுக்கப்புறம் எனக்கு படிக்கணும்ன்றதே ஒரு பேராசை ஆயிடுச்சு’ என்றார். இந்த ‘பேராசை’ தான் அவரை முன்னேற்றத்திற்கு உந்தியது. தினமும் அழுது கொண்டே, ‘நம்மளால படிக்கவே முடியாதுனு’ என்று சொல்லிக் கொண்டாலும், அவர் மனதில் கல்வி மீதான உறுதி மாறவில்லை.
அகரம் விதை திட்டம் போன்ற கல்வி முன்னேற்ற நிறுவனங்களின் உதவியும், சகோதரிகளின் தியாகமும், நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களின் ஆதரவும் அருணுக்கு கல்வி தொடர உதவியது. இன்று அவர் தனது கல்வி பயணத்தை வெற்றிகரமாக முடித்து, சமூகத்திற்கு பங்களிக்கும் நபராக விளங்குகிறார். அவரது கதை வறுமை மற்றும் துன்பங்கள் இடையே கல்வியின் சக்தியை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
தமிழ்நாடு சமூகத்திற்கான சாரம்
அருணின் கதை தமிழ்நாட்டின் பல கிராமப்புற பகுதிகளில் உள்ள ஏழை மாணவர்களின் நிலையை பிரதிபலிக்கிறது. பெற்றோர் இழப்பு, பொருளாதார சிரமங்கள், மனோதத்துவ சவால்கள் இடையே கல்வி தொடர்வது பலருக்கான உண்மையான போராட்டமாக உள்ளது. அரசு மற்றும் தனியார் கல்வி உதவி திட்டங்கள், சமூக ஆதரவு வலைப்பின்னல்கள் இத்தகைய இளைஞர்களுக்கு முக்கியமானவை.
அருணின் வெற்றி கல்வி மூலம் சமூக மாற்றம் சாத்தியம் என்பதை நிரூபிக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் அகரம் போன்ற அமைப்புகள் பல்வேறு பின்னணியிலிருந்து வந்த மாணவர்களுக்கு வாய்ப்புகளை வழங்கி வருகின்றன. அருணின் செய்தி தெளிவாக உள்ளது: ‘தனியா இந்த உலகத்துல அம்மா அப்பா இல்லாட்டியும் ஒரு பசங்க ஒழுக்கமா வளர முடியும். பசங்க இந்த மாதிரி நல்லா படிச்சு நல்ல நிலைமைக்கு போக முடியும்ன்றது தெரிஞ்சுக்கிட்டோம்.’
