தமிழ்நாடு செய்திகள் | வாழ்க்கையில் எத்தனையோ போராட்டங்களை சந்தித்திருப்போம், ஆனால் சிலரது போராட்டங்கள் நம் மனதை உலுக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒரு கதைதான் திருப்பத்தூரைச் சேர்ந்த அருண் கனகராஜின் வாழ்க்கை. பெற்றோரையும் இழந்து, ஆதரவற்று நின்ற ஒரு சிறுவன், தனது கல்விக்கனவை எட்ட நடத்திய போராட்டமே இந்த ‘அகரம் மாணவர்கள் கதை’ தொடரின் முதல் பகுதி.
- பெயர்: அருண் கனகராஜ்
- பகுதி: திருப்பத்தூர் மாவட்டம்
- கல்விப் பின்னணி: அரசுப் பள்ளி மாணவர்
- முக்கிய இழப்புகள்: விபத்தில் பெற்றோர் இருவரையும் இழப்பு
- தற்போதைய நிலை: அகரம் கல்வி திட்டத்தின் பயனாளி
திடீரென மறைந்த உறவுகளும் சிதறிய கனவுகளும்
திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள ஒரு குக்கிராமத்தில் மிகவும் மகிழ்ச்சியான குடும்பமாக அருண் வளர்ந்து வந்தார். ஆனால், விதி விளையாடிய விளையாட்டினால் அவரது 10 வயதில் தாய் ஒரு விபத்தில் உயிரிழந்தார். சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பலிக்காததால் அவர் காலமானார். இதன் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வதற்குள், அடுத்த சில ஆண்டுகளில் தந்தைவும் ஒரு விபத்தில் அதே மருத்துவமனையின் அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவு பெட்டில் உயிரிழந்தார். ஒரே பெட்டில் பெற்றோர் இருவரும் மறைந்த அந்த அதிர்ச்சிகரமான சம்பவம் அருணின் மனதின் ஆழத்தில் ஒரு வடுவை ஏற்படுத்தியது.
தன்னுடைய 12 வயதிலேயே அனாதையான அருண், தனது அக்கா மற்றும் தங்கையுடன் ஆதரவற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். குடும்பத்தில் இருந்த சொத்துக்கள் பிரிவினையாலும், உறவினர்களின் ஈகோக்களாலும் பறிபோயின. சொந்த வீடு இருந்தும், நிலப்பங்கு பிரச்சனைகளால் அவர்கள் அந்நியர்களாக மாறினர். சமூகத்தில் நிலவும் குடும்பப் property பிரச்சனைகள் எப்படி ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலத்தை பாதிக்கும் என்பதற்கு அருணின் வாழ்க்கையே சாட்சி.
வறுமையின் உச்சத்தில் ஒரு கல்வித் தவிப்பு
பெற்றோர் மறைவுக்குப் பிறகு, உறவினர்களின் ஆதரவிற்காக ஏங்கிய அருண், இறுதியில் தனது சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்க நேரிட்டது. அங்கு அவர் அனுபவித்த மன உளைச்சல் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதது. ‘சித்தப்பா என்னை ஒருமுறை கட்டிப்பிடித்து அன்பு காட்ட மாட்டாரா?’ என்று ஏங்கிய நாட்கள் அவர் வாழ்க்கையின் இருண்ட பக்கங்கள். தனது அன்றாடச் செலவுகளுக்காகக் கனகாத்தி பூ தோட்டங்களில் பூ பறித்தலும், வாழைத் தோட்டங்களில் எருவை போட்டலும் போன்ற கடினமான வேலைகளைச் செய்து சிறு தொகையை ஈட்டினார்.
அருணின் அக்கா தனது போராட்டங்களின் மூலம் பி.ஏ மற்றும் பி.எட் முடித்து மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். ஆனால் அந்தச் சம்பளத்தில் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவது என்பது இயலாத காரியமாக இருந்தது. ஜன்னல் கூட இல்லாத வீட்டில், புடவைகளைக் கொண்டு திரைச்சீலை போலக் கட்டி, வெளி दुनियाவின் பார்வைகளிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொண்டனர். இந்த இக்கட்டான சூழலில், “நம்மளால இனிமேல் படிக்கவே முடியாது போலிருக்கே” என்று அருண் தினமும் அழுது கழித்த நாட்களே அதிகம்.
ஏக்கத்தில் உருவான பேராசை: கல்வியின் மீதான காதல்
பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்குப் படிப்பு என்பது ஒரு கடமையாக இருக்கும். ஆனால், அருணுக்கு அது ஒரு ‘பேராசை’யாக மாறியது. கல்வி கிடைத்தால் மட்டுமே தனது வாழ்க்கையை மாற்ற முடியும் என்ற தீர்க்கமான முடிவு அவருக்குள் இருந்தது. ஆனால், காலேஜ் பீஸ் கட்ட யார் வருவார்கள்? விண்ணப்பங்களை எங்கு சமர்ப்பிப்பது? என்ற கேள்விகள் அவரைத் துரத்தின. கல்வி உதவித் திட்டங்கள் பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாத அந்த நேரத்தில், அவரது கண்ணீர் மட்டுமே அவருக்குத் துணையாக இருந்தது.
உறவினர்களின் புறக்கணிப்பு, பொருளாதார நெருக்கடி, மனரீதியான தனிமை என அனைத்தும் அவரை சூழ்ந்திருந்தபோது, அவரே தனது வாழ்க்கையைத் தானே செதுக்க முடிவு செய்தார். ஒழுக்கமாகவும், விடாமுயற்சியுடனும் வளர்ந்தால், பெற்றோர் இல்லாவிட்டாலும் வாழ்க்கையில் சாதிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையை அவர் தனது செயலில் காட்டினார்.
இந்த போராட்டம் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம்
அருணின் கதை வெறும் சோகக்கதை அல்ல; இது ஒரு மீண்டெழுதலின் தொடக்கம். வறுமை என்பது கல்வியின் முன்னே இருந்த தடையாக இருக்கலாம், ஆனால் மன உறுதி இருந்தால் அதைத் தகர்க்க முடியும் என்பதை அவர் நிரூபிக்கிறார். குறிப்பாக, அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்குக் கிடைக்கும் வழிகாட்டுதல்களின் அவசியத்தை இது உணர்த்துகிறது.
எதிர்கால நகர்வுகள்
தற்போது அகரம் திட்டத்தின் கீழ் இணைந்திருக்கும் அருண், தனது உயர்கல்வியைத் தொடர முயற்சித்து வருகிறார். இவரைப் போன்ற ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் சரியான நேரத்தில் உதவி கிடைத்தால், எதிர்காலத்தில் நாட்டின் சிறந்த குடிமக்களாக மாறுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அவரது கல்விப் பயணம் எங்கு அழைத்துச் செல்கிறது என்பதை அடுத்தடுத்த பதிவுகளில் காணலாம்.
இந்தக் கட்டுரை அருண் கனகராஜின் சொந்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.
