வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத இழப்புகளையும், சொல்லொண்ணா வறுமையையும் எதிர்கொண்ட ஒரு மாணவன், கல்வியின் மீது கொண்ட தீராத ஆர்வத்தால் எவ்வாறு முன்னேறினான் என்பதே அருண் கனகராஜின் கதை. திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு குக்கிராமத்தில் அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற அருண், இன்று தனது போராட்டங்களை கடந்து ஒரு புதிய வாழ்க்கையை நோக்கிப் பயணிக்கிறான்.
தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் குடும்பச் சூழலும்
அருண் கனகராஜின் இளமைப் பருவம் பெரும் சோகங்களாலானது. அவருக்கு 10 வயதாக இருந்தபோது, அவரது தாயார் விபத்தில் உயிரிழந்தார். சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்ற நிலையில் அவர் மறைந்தபோது, அருண் முதன்முதலாக சென்னை நகரை நேரில் கண்டார். தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு, வெளிநாட்டில் பணியாற்றி வந்த அவரது தந்தை தாயாரை இழந்து மனமுடைந்த நிலையில் தாயகத்திற்குத் திரும்பினார்.
தந்தை அருணையும் அவரது சகோதரிகளையும் பராமரித்த போதிலும், துரதிர்ஷ்டவசமாக அவருக்கு 12 வயதாக இருந்தபோது அவரும் விபத்தில் உயிரிழந்தார். தாயார் சிகிச்சை பெற்ற அதே மருத்துவமனையின் அதே அவசர சிகிச்சை பிரிவில் தந்தையும் உயிரிழந்தது, அருணின் வாழ்க்கையில் ஆறாத வடுவாக மாறியது.
உறவுகளின் புறக்கணிப்பும் வாழ்வாதார போராட்டமும்
பெற்றோரை இழந்த பிறகு, அருணும் அவரது சகோதரிகளும் உறவினர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டனர். சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது, அன்றாடச் செலவுகளுக்காகக் கனகாமரம் பூ தோட்டத்தில் பூ பறிப்பதும், வாழைத் தோட்டங்களில் உரமிடும் வேலைகளைச் செய்வதும் வழக்கமாக இருந்தது. மிகக் குறைந்த ஊதியத்திலும், கிடைக்கும் வாழைக்காய்களைச் சமைத்து உண்பதின் மூலமே அவர்கள் வாழ்வாதாரத்தைத் தொடர்ந்தனர்.
படிப்பின் மீதான ஆர்வத்தால், அவரது மூத்த சகோதரி நண்பர்களின் உதவியுடன் ஆங்கில இலக்கியத்தில் இளங்கலை பட்டத்தையும், பின்னர் பி.எட் (B.Ed) படிப்பையும் முடித்து மாதம் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். இருப்பினும், குடும்பச் சூழல் மிகவும் மோசமாக இருந்தது. ஜன்னல்கள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய வீட்டில், சகோதரியின் பழைய புடவைகளைத் திரையாகக் கட்டி அவர்கள் வாழ்ந்தனர்.
கல்வியின் மீதான தீராத ஏக்கம்
பன்னிரண்டாம் வகுப்பை முடித்து கல்லூரி செல்ல வேண்டிய தருணத்தில், கல்விக்கான கட்டணத்தைச் செலுத்த வழியின்றி அருண் மனமுடைந்து போயிருந்தார். “நம்மால் இனி படிக்கவே முடியாது” என்று தினமும் கண்ணீர் விட்டு அழுத தருணங்கள் அவர் வாழ்க்கையில் அதிகம். ஆனால், அந்த வறுமையும் அவமானங்களும் படிப்பின் மீதான அவரது ஆசையை மேலும் அதிகரித்தன.
தனிமையை உணர்ந்த அருண், தனது சகோதரியின் ஆதரவோடு சுயசார்பு வாழ்க்கையை நோக்கி நகரத் தொடங்கினார். ஒழுக்கமும், விடாமுயற்சியும் இருந்தால் பெற்றோரின் ஆதரவு இல்லாமலும் வாழ்க்கையில் முன்னேற முடியும் என்பதை அவர் தனது செயல்கள் மூலம் நிரூபித்தார்.
அகரம் மற்றும் புதிய தொடக்கம்
திருப்பத்தூரின் அரசுப் பள்ளியில் தொடங்கி, போராட்டங்கள் நிறைந்த பாதையை கடந்த அருண், 2015-ம் ஆண்டு அகரம் அமைப்பின் ‘விதை’ திட்டத்தின் கீழ் இணைந்தார். இங்குக் கிடைத்த கல்வி வாய்ப்பும், வழிகாட்டுதலும் அவரது வாழ்க்கைப் பாதையை முழுமையாக மாற்றியது. சக மாணவர்களின் நட்பும், ஆசிரியர்களின் ஆதரவும் அவருக்குப் புதிய நம்பிக்கையை அளித்தன.
